Λυδία Μπουρτσάλα: "Είναι μια δουλειά που με εξελίσσει και με γεμίζει κάθε φορά, μου θυμίζει γιατί αγαπάω το θέατρο"

Φέτος πρωταγωνιστείς στο έργο "Η Παναγία των Παρισίων" στο Θέατρο του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Πες μας δυο λόγια για αυτό.

Είναι ένα συναρπαστικό υπερθέαμα, θα έλεγα. Μία παραγωγή μεγάλη και πολύ φροντισμένη, που προσεγγίζει το έργο του Ουγκό με σεβασμό αλλά και σύγχρονη ματιά. Ο κόσμος του έργου χτίζεται μπροστά στα μάτια σου και σε παρασύρει από την αρχή μέχρι το τέλος. 

Η παράσταση στηρίζεται στην ενέργεια και τη συνεργασία μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων, τόσο μπρος όσο και πίσω από τη σκηνή. Η ομάδα είναι πολύ δεμένη, υπάρχει πραγματικός σεβασμός μεταξύ μας και χαίρομαι ειλικρινά που συναντώ αυτούς τους ανθρώπους κάθε μέρα και είμαι μέρος αυτής της δουλειάς.

Αυτό που με εντυπωσίασε από την πρώτη στιγμή είναι η κλίμακα της παράστασης. Ο πολυπληθής θίασος, τα σκηνικά, τα κοστούμια, η κίνηση και η μουσική φτιάχνουν έναν ολοκληρωμένο θεατρικό κόσμο, που δεν συναντάς εύκολα. Ερχόμενη από τη Θεσσαλονίκη, όπου σπάνια βλέπουμε τέτοιου μεγέθους παραγωγές, το να βρίσκομαι πάνω στη σκηνή σε ένα τόσο απαιτητικό και ζωντανό εγχείρημα είναι κάτι σχεδόν «τρελό», με την καλή έννοια. Είναι μια δουλειά που με εξελίσσει και με γεμίζει κάθε φορά. Μου θυμίζει γιατί αγαπάω το θέατρο. 

Ποιος είναι ο ρόλος σου στην παράσταση και ποιες οδηγίες ακολούθησες, ώστε να τον μεταφέρεις πάνω στη σκηνή;

Ο βασικός ρόλος που υποδύομαι είναι ένα από τα τέσσερα Gargoyle, την φανταστική παρέα του Κουασιμόδου, που χαρακτηρίζονται από χιούμορ και συναισθηματισμό, κάτι που λατρεύω. Δεν είναι ζωντανοί χαρακτήρες, ούτε φίλοι με σάρκα και οστά. Στην πραγματικότητα είναι τα γνωστά «γοτθικά τέρατα» πάνω από τον ναό που κοσμούν την Παναγία των Παρισίων, αλλά για τον Κουασιμόδο είναι η συντροφιά του. Λειτουργούν σαν φίλοι που μόνο αυτός βλέπει και ακούει και ταυτόχρονα είναι ο καθρέφτης των συναισθημάτων του, μια προέκταση του εαυτού του και της εσωτερικής του ζωής στην ουσία. Τον εμψυχώνουν, τον ενθαρρύνουν ή τον προειδοποιούν, σαν «φωνές λογικής» μέσα στο κεφάλι και την καρδιά του, κάνοντάς τον να νιώθει ότι η Notre Dame είναι ένα ζωντανό σπίτι, ασφαλές και προστατευτικό. Χωρίς αυτούς η μοναξιά του θα ήταν απόλυτη και η ιστορία του πιο σιωπηλή.

Η αλήθεια είναι ότι εγώ κλήθηκα να κάνω μια αντικατάσταση στην παράσταση, και έτσι προέκυψε η συμμετοχή μου. Μπήκα, λοιπόν, σε έναν ήδη κινούμενο μηχανισμό, όπου όλοι ήξεραν τις ροές και τις συνήθειες τους, και έπρεπε να βρω γρήγορα την θέση μου μέσα στο σύνολο. Σίγουρα είναι μια πρόκληση που σε δοκιμάζει. Σε κάνει να παρατηρείς πολύ, σου εξασκεί την προσαρμοστικότητα σου αλλά ταυτόχρονα σου δίνει και την ευκαιρία να μάθεις απίστευτα πράγματα για την φύση της δουλειάς και για τις προσωπικές σου δυνάμεις. Το πιο όμορφο είναι ότι αν έχεις γύρω σου συναδέλφους που νοιάζονται και σε στηρίζουν, η διαδικασία μπορεί να γίνει όχι μόνο μάθημα αλλά και μια πραγματικά συγκινητική εμπειρία.

Η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη είναι μία σημαντική σκηνοθέτης με πολλά χρόνια στο χώρο του θεάτρου. Πώς είναι η συνεργασία σου με εκείνη;

Έχω δει αρκετές δουλειές της στη Θεσσαλονίκη και κάθε φορά μου άφηναν κάτι που μένει μέσα σου, σε αγγίζει, σε κινητοποιεί και σε εμπνέει. Η αισθητική και ο τρόπος που χτίζει μια ιστορία και έναν χαρακτήρα με εντυπωσίαζαν πολύ. Είμαι απεριόριστα ευγνώμων για αυτή τη συνεργασία και για την ευκαιρία που μου έδωσε. Σέβεται απίστευτα τους ηθοποιούς της και δημιουργεί μια αίσθηση ασφάλειας και εμπιστοσύνης, και αυτό φαίνεται σε κάθε λεπτομέρεια της δουλειάς της. Θυμάμαι την πρώτη φορά που την συνάντησα, της είπα πόσο σημαντικό είναι για μένα να δουλεύω μέσα σε υγιείς ομάδες με συνεργασία και σεβασμό και μου απάντησε ότι αυτό επιλέγει πάντα και η ίδια σε όλες τις συνεργασίες της. Και ήταν τόσο όμορφο που το άκουσα, γιατί δεν είναι καθόλου δεδομένο σε αυτές τις σκληρές εποχές που ζούμε. 

 

Τι είναι αυτό που ευελπιστείτε να αποκομίσουν μικρά και μεγάλα παιδιά από αυτήν την παράσταση;

Το να ζήσουν την ιστορία με όλες τους τις αισθήσεις. Να νιώσουν ότι το θέατρο μπορεί να τους μιλήσει για μεγάλα θέματα μέσα από μικρές στιγμές όπως η συμπόνια, η καλοσύνη, η αποδοχή και η φιλία. Να σκεφτούν πώς θα φέρονταν οι ίδιοι σε καταστάσεις όπου οι άλλοι είναι διαφορετικοί από εκείνους. Και να φύγουν με λίγη μεγαλύτερη αγάπη για το θέατρο και την φαντασία. 

Υπάρχει κάποιος ρόλος που ονειρεύεσαι να ερμηνεύσεις στο μέλλον;

Σίγουρα κάθε νέος και φιλόδοξος ηθοποιός κάνοντας τα πρώτα του βήματα κάνει και μεγάλα όνειρα. Και πιστεύω ότι έχει αξία να ονειρευόμαστε και να μην σταματάμε ποτέ. 

Νομίζω ότι με γοητεύουν περισσότερο έργα που είναι σχεδόν σαν «παρτιτούρες» για τον ηθοποιό. Κείμενα με φόρμα, μέτρο, μουσικότητα και έντονη θεατρικότητα που η γλώσσα απαιτεί τεχνική και ακρίβεια. Με ελκύει πολύ ο λόγος ως δομή και ρυθμός, ανεξάρτητα από το τι λέει ακριβώς ο χαρακτήρας. Ίσως, γι’ αυτό αγαπώ τόσο και τα μιούζικαλ, γιατί εκεί ο λόγος και η μουσική λειτουργούν μαζί.

Η ενασχόλησή σου με την υποκριτική ήταν το παιδικό σου όνειρο ή προέκυψε στην πορεία;

Όταν ήμουν μικρή, μάζευα τους φίλους μου στο σπίτι και φτιάχναμε ολόκληρο πρόγραμμα για τους γονείς μας! Χορογραφίες, θεατρικά, αυτοσχέδιες παραστάσεις… ήταν όλο ένα παιχνίδι, αλλά και λίγο σοβαρό μαζί! Οπότε, θα έλεγα ότι η υποκριτική δεν προέκυψε ξαφνικά, αλλά ήταν πάντα εκεί, μέσα μου, και μεγάλωνε μαζί μου. Δεν ήμουν ιδιαίτερα καλή μαθήτρια στο σχολείο με την κλασική έννοια, αλλά είχα την τύχη να φοιτήσω σε ένα σχολείο που προσέφερε επιλογές και ευκαιρίες σε μαθητές με καλλιτεχνική φύση, και αυτό με βοήθησε να καταλάβω πιο καθαρά προς τα πού θα με βγάλει ο δρόμος.

 

Έχεις κάποια επόμενα επαγγελματικά σχέδια;

Νιώθω πολύ τυχερή, γιατί ανήκω σε μια ομάδα ανθρώπων που αλληλοστηριζόμαστε και καλλιτεχνικά και ανθρώπινα. Συνεργάζομαι με την Ars Moriendi Theatre Group, μια ομάδα που έχει ιδρύσει ο Θάνος Νίκας ο οποίος υπήρξε δάσκαλός μου στην δραματική σχολή και άνθρωπος σημείο αναφοράς για εμένα. Του οφείλω πολλά και συνεχίζω να μαθαίνω δίπλα του, όχι μόνο για το θέατρο αλλά και για το πώς αντέχεις και στέκεσαι όρθιος μέσα σε αυτόν τον χώρο. Έρχονται, λοιπόν, νέα πρότζεκτ, τόσο στην Αθήνα όσο και στη Θεσσαλονίκη, που με γεμίζουν ενθουσιασμό και ανυπομονησία. Για εμένα έχει τεράστια σημασία να βρίσκεις ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεσαι τον ίδιο παλμό και νιώθεις ότι υπάρχει ένα σταθερό έδαφος, ένας τόπος δημιουργίας στον οποίο μπορείς πάντα να επιστρέφεις. Είναι κάτι που με κρατάει γειωμένη και μου δίνει δύναμη να προχωράω μπροστά.

Επιμέλεια Γιάννης Σεβαστίκογλου