Κάτια Νεκταρίου: "Όλα βγήκαν τόσο φυσικά και πηγαία, που δεν αγχώθηκα ούτε ένα λεπτό για το τελικό μας αποτέλεσμα".

 Η Κάτια Νεκταρίου πρωταγωνιστεί στο έργο του Θανάση Τριαρίδη «Lacrimosa ή το Απέπρωτο» στο Θέατρο Νοus. Μας συστήνει το ρόλο της στην παράσταση, μας εξηγεί το πόσο απαιτητική ήταν η μεταφορά του έργου στη σκηνή αλλά και ποια ήταν η πρώτη της επαφή με το θέατρο.

Αυτές τις μέρες ανεβάζετε την παράσταση «Lacrimosa ή το Απέπρωτο» στο Θέατρο Νοus. Μίλησε μας για αυτήν.

Ειλικρινά προσπαθώ να βρω λόγια αλλά δεν έχω. Είναι μια παράσταση που θεωρώ θα είναι σταθμός για τις καριέρες όλων όσων λαμβάνουμε μέρος. Η παράσταση αυτή δεν αποσκοπεί στην ταύτιση αλλά στην είσοδο των θεατών σε έναν Φαντασιακό κόσμο. Νομίζω αν καταφέρεις να αφεθείς και πιστέψεις όσα βλέπεις θα καταλάβεις τα πάντα. Αν τα αμφισβητήσεις θα χαθείς και θα ψάχνεις εμμονικά την αλήθεια, που δεν είναι μονάχα μια. 

Θα μας συστήσεις το ρόλο σου στην παράσταση;

Φυσικά! Ποιον από όλους όμως; Οι αλλαγές είναι σταδιακές διότι ξεκινάω από την κόρη, μετά γίνομαι η κόρη που κάνει την μητέρα, μετά η κόρη που κάνει την μητέρα που κάνει την κόρη, μητέρα, η μητέρα που κάνει την κόρη, η μητέρα που κάνει την κόρη που κάνει την μητέρα, ο εφιάλτης, η Λακριμόσα η ίδια κι άλλα. Δεν είναι ένας χαρακτήρας. Αν πρέπει να μιλήσω για έναν θα επιλέξω την κόρη, διότι είναι ο πρώτος ρόλος που παίζω. Είναι ένα τραυματισμένο παιδί που προσπαθεί να προστατεύσει και φροντίσει τον αδερφό της. Σπουδάζει Ψυχιατρική, παίρνει ναρκωτικά και δεν έχει ταμπού. Όλος της ο χαρακτήρας όμως είναι χτισμένος πάνω στου αδερφού της. Η αγάπη της για εκείνον, από αθώα και παιδική μετατρέπεται σε έντονη ερωτική κι εκεί είναι το σημείο, που ακόμα κι ίδια μπερδεύει το αν είναι τα παιδιά ή οι γονείς.

Τι ήταν αυτό που σας ώθησε στο να δουλέψετε πάνω στο συγκεκριμένο έργο του Θανάση Τριαρίδη; 

Εγώ είχα ξανασυνεργαστεί όταν ήμουν 18 με τον Θανάση. Έκανε ένα σεμινάριο θεατρικής γραφής στο Harvard στο Ναύπλιο, όπου και σπούδαζα θεατρολογία. Αν έπρεπε να γράψω μια λέξη που μου βγάζουν τα έργα του, αυτή θα ήταν burlesque. Με το που μου είπαν ότι θα κάνουμε ένα έργο του είχα ενθουσιαστεί.'Οταν το διάβασα πρώτη φορά μπερδεύτηκα πάρα πολύ. Δεν μπορούσα να κατασταλάξω στο τι είναι αλήθεια και πως θα μου άρεσε εμένα να κινηθώ. Κι ίσως είναι καλύτερο αυτό γιατί θα δείτε ότι εν τέλη τα πάντα είναι η πραγματικότητα για τον κάθε ρόλο ξεχωριστά.

'Οταν του ζητήσαμε το έργο μας είπε πως είναι πολύ δύσκολο και να επιλέξουμε κάποια άλλο καλύτερα. Όμως η ομάδα μας δεν πάει στα εύκολα ποτέ, κι αυτό αποδεικνύεται κι από την ίδια την παράσταση.

 Πόσο απαιτητική ήταν η μεταφορά του έργου στη σκηνή και πως ήταν η συνεργασία σου με τον σκηνοθέτη Χρήστο Καρασαββίδη;

Εγώ τον Χρήστο εξαρχής τον εμπιστεύτηκα. Είναι ένας καταξιωμένος σκηνοθέτης και πολύ μεταδοτικός ως άνθρωπος. Από τις πρώτες συναντήσεις μας, είχαμε βρει έναν κοινό κώδικα, οπότε ήξερα τι θέλει να κάνω, χωρίς να το εξηγήσει. Ήξερε και την κατεύθυνση που θέλει να πάρει και σε ποια σημεία θα μας το αφήσει ανοιχτό για να δώσουμε υλικό. Νομίζω από τις πιο αγαπημένες μου συνεργασίες. Ξέρω πως όταν δείτε την παράσταση θα σκεφθείτε ότι ταλαιπωρηθήκαμε για να δημιουργηθεί. Όμως είναι το ακριβώς αντίθετο. Όλα βγήκαν τόσο φυσικά και πηγαία, που δεν αγχώθηκα ούτε ένα λεπτό για το τελικό μας αποτέλεσμα.

Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με το θέατρο;

Όταν ήμουν 16 ετών είχα πάει σε μια σχολή για να κάνω λάτιν. Μου είπαν από την γραμματεία να πάω κάτω και δεξιά. Εγώ μπερδεύω το δεξιά με το αριστερά (το gps μου είναι στα αγγλικά σκεφτείτε) και μπήκα σε μια άσχετη αίθουσα. Εκεί ήταν μια επιτροπή που με ρώτησαν αν είμαι για το casting. Εγώ τους απάντησα πως ναι είμαι για το casting εδώ κι έτσι έκλεισα την πρώτη μου δουλειά. Ήταν το καμπαρέ σε σκηνοθεσία Άνα Λι.

Υπάρχει κάποιος ρόλος που ονειρεύεσαι να ερμηνεύσεις στο μέλλον;

Πάρα πολλοί. Όμως μου αρέσει να σκέφτομαι το τώρα και να κάνω μανιφεστ για καταστάσεις που θέλω να έρθουν άμεσα. Το μετά θα έρθει αργότερα και είμαι σίγουρη πως θα πάει πολύ όμορφα, όπως άλλωστε συμβαίνει και στο τώρα μου.

Επιμέλεια Γιάννης Σεβαστίκογλου