ΣΟΦΙΑ: Η παράσταση Δόξα(Sin), κουβαλάει μία πολύ δύσκολη θεματική. Δύσκολη και να παρουσιαστεί στο κοινό, αλλά και να αντιμετωπιστεί από εμάς τους ίδιους. Η παράσταση πήρε ζωή, αφού πρώτα αντιμετωπίσαμε το θέμα με απόλυτο σεβασμό. Σεβασμό προς τις μαρτυρίες, ούτως ώστε να μην ‘’εκμεταλλευτούμε’’ απλώς το περιεχόμενό τους, αλλά κυρίως, να τονίσουμε τη βαρύτητα της αλήθειας που κουβαλούν. Πραγματεύεται ένα καθόλα επίκαιρο θέμα, που κατά τη γνώμη μου θα είναι επίκαιρο πάντα, την κακοποίηση μέσω της εξουσίας και πως αυτή παίρνει μορφή μέσω της σεξουαλικής βίας.
ΜΑΡΙΟΣ: Είναι μία παράσταση σκληρή, με ένα θέμα βαρύ, αλλά με μηνύματα που αξίζει ο κάθε θεατής να σκεφτεί φεύγοντας. Ξεκινάει με ένα φαινομενικά αθώο γενέθλιο πάρτι, μετατρέπεται, στην πορεία σε ένα σκληρό παιχνίδι ρόλων εξουσίας, όπου οι χαρακτήρες από θύματα γίνονται θύτες, και οι θύτες παραμένουν θύτες, για να υπογραμμίσει πως ο καθένας από μας, αν πάρει στα χέρια του λίγη εξουσία, ίσως να την καταχραστεί. Ίσως, πάλι, όχι. Κατά τη γνώμη μου είναι ένα θέμα που δεν παρουσιάζεται συχνά, έως και καθόλου στην Ελλάδα και είναι χρήσιμο για όλους, θεατές και καλλιτέχνες να έρχονται σε επαφή με θέματα που ο καθένας για τους δικούς του λόγους, φοβάται να μιλήσει γι’ αυτό.
Θα μας συστήσετε τους ρόλους σας στο έργο;
ΣΟΦΙΑ: Οι ρόλοι είναι πέντε, αλλά κανονικά, θα έπρεπε να πω δέκα, καθώς και οι πέντε άνθρωποι παίζουν διπλό ρόλο. Το χαρακτήρα του έργου και τον χαρακτήρα του role playing. Υπάρχει ο ρόλος της Ηλιάνας, η οποία οργανώνει το γενέθλιο πάρτι, κλείνει τα δεκαοχτώ και καλεί τους υπόλοιπους τρεις παίκτες, σπίτι της. Είναι η μικρότερη και η πιο αθώα. Η Ηλιάνα παίζει επίσης και το ρόλο της μοναχής, όπου στο έργο αποτελεί ένα από τα θύματα της σεξουαλικής κακοποίησης, αλλά μέσω του ρου της ιστορίας μετατρέπεται, ανάλογα τις συνθήκες, και σε θύτη. Ο ρόλος της Ξένιας, που είναι φίλη της Ηλιάνας, είναι ένας βαθιά ανασφαλής άνθρωπος που αναζητεί την αγάπη σε λάθος ανθρώπους και τη μεταφράζει ως σεξ, για να μην πληγωθεί. Επίσης, ενσαρκώνει και το ρόλο της Ηγουμένης Πολυξένης, όπου είναι η υπεύθυνη του κυκλώματος σεξουαλικής κακοποίησης που έχει οργανωθεί στο μοναστήρι.
ΜΑΡΙΟΣ: Μετά, περνάμε στα αγόρια, με το ρόλο του Τάσου, ο οποίος είναι ερωτευμένος με τη Ξένια, κι έχει έρθει στο πάρτι μόνο γι’ αυτήν, με σκοπό να την κερδίσει, αλλά η σχέση τους δεν προχωράει, γιατί η Ξένια δεν ανταποκρίνεται. Είναι ένας άντρας που επιμένει να πάρει αυτό που θέλει. Επίσης, ενσαρκώνει το ρόλο του Μητροπολίτη, ο οποίος είναι ηθικός αυτουργός του κυκλώματος που έχει ξεκινήσει στο μοναστήρι και είναι αυτός με την περισσότερη εξουσία, αλλά και αυτός που κακοποιεί περισσότερο τους άλλους. Έπειτα, ο δικός μου ρόλος, ο ρόλος του Μάριου, που έρχεται στο πάρτι για να κερδίσει την Ηλιάνα, από εγωισμό κι επειδή δεν έχει μάθει να δέχεται την απόρριψη, οπότε βλέπει την Ηλιάνα σαν απωθημένο. Επίσης, κάνω το ρόλο του παπά, ο οποίος είναι ένας καθρέφτης του Μάριου στο πάρτι, αλλά με περισσότερη εξουσία στα χέρια του. Είναι κι αυτός μέλος του κυκλώματος, χωρίς να μετανιώνει, με πλήρη επίγνωση του τι κάνει, παρακινούμενος από τη ζήλεια και την έμφυτη ανάγκη του να ανήκει κάπου.
ΣΟΦΙΑ: Και τέλος, ο ρόλος της Κλειούς, που παίζεται από μένα την ίδια, όπου είμαι αρκετά μεγαλύτερη των παιδιών, φτάνω στο πάρτι κατά λάθος κι όχι σαν καλεσμένη και είμαι αυτή που δίνει την ιδέα για το role playing. Επίσης, παίζω και το ρόλο της αφηγήτριας στην ιστορία, όπου εξιστορώ μία μαρτυρία σεξουαλικής κακοποίησης, που μου συνέβη. Αυτή η ιστορία, είναι ένα προϊόν μυθοπλασίας, που μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα να προστεθεί στην πλοκή.
Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στην συγγραφή του συγκεκριμένου έργου;
ΣΟΦΙΑ: Είχα διαβάσει και ασχοληθεί με το ζήτημα της σεξουαλικής κακοποίησης στην ορθόδοξη και την καθολική εκκλησία πολλά χρόνια πριν. Με απασχολούσε όλα αυτά τα χρόνια κι όσο διάβαζα γι’ αυτό και ζυμωνόταν μέσα μου, κάποια στιγμή αποφάσισα να το γράψω. Δεν ήταν εύκολο. Γενικά, οι θεματικές που με απασχολούν, που αφορούν το κοινωνικό θέατρο, δεν είναι εύκολες. Απαιτούν το ρίσκο και την ανάληψη της ευθύνης. Είμαι οκ και με τα δύο. Δε με απασχολεί η κριτική, παρά μόνο να είμαι συνεπής απέναντι σε αυτά που έχω ανάγκη να γράψω. Κι έτσι έγινε και με το συγκεκριμένο κείμενο. Είχα μία προσωπική ανάγκη να το επικοινωνήσω στο κοινό και είχαν και τα παιδιά την ανάγκη να το πούμε παρέα. Βέβαια, η μορφή που έχει τώρα, και που ανεβαίνει στο θέατρο δρόμος, δεν ήταν έτσι εξαρχής. Πέρασε από πολλά drafts, αναγραφή στην αναγραφή, αλλά πιστεύω τώρα, έχει τη μορφή που αξίζει και στο θέμα και στην ομάδα.
Σας δυσκόλεψε κάτι κατά τη σκηνοθεσία της παράστασης;
ΜΑΡΙΟΣ: Στη σκηνοθεσία, το δύσκολο ήταν να μιλήσουμε για ένα τόσο δύσκολο θέμα χωρίς να γίνει διδακτικό. Ήταν ένα προσωπικό στοίχημα να συνδυάσουμε τις μαρτυρίες με τη θεατρική πράξη, χωρίς να καταφύγουμε σε θέατρο ντοκουμέντο.
ΣΟΦΙΑ: Προσωπικό στοίχημα, θα προσθέσω, ήταν και να βρούμε την ισορροπία ανάμεσα στο ρεαλισμό και τη σουρεαλιστική μεταμόρφωση. Η παράσταση εμπεριέχει πολλά κινησιολογικά κομμάτια, που ήταν απαιτητικά σωματικά, αλλά και η έμπνευση, καθώς και η υλοποίηση αυτών, ήταν ένα εμπόδιο που αντιμετωπίσαμε.
ΣΟΦΙΑ: Σίγουρα, το θέατρο είναι από μόνο του γοητευτικό, γιατί είναι αληθινό. Το θέατρο είναι μία μικρογραφία της ζωής, που είναι πέρα για πέρα αληθινή. Είναι γοητευτικό να μπορείς να αφήνεις τη δική σου πραγματικότητα για λίγο στην άκρη και να μπαίνεις στα παπούτσια άλλων ανθρώπων που όμως δε θα έπαιρναν αλλιώς ζωή, παρά μόνο μέσα από σένα, τουλάχιστον με τον τρόπο που θα το έκανες εσύ.
ΜΑΡΙΟΣ: Σίγουρα, και συμφωνώ με τη Σοφία, αλλά ταυτόχρονα, είναι ένα φοβερά δύσκολο επάγγελμα, όπως όλα τα επαγγέλματα δηλαδή, καθώς βασίζεται στον ανταγωνισμό, στην απόρριψη και στην έκθεση. Και μπορεί να αποβούν και τα τρία ψυχοφθόρα. Τέλος, αυτό που μας απογοητεύει στο θέατρο είναι πως δυστυχώς, δε δίνονται πολλές ευκαιρίες σε νέους καλλιτέχνες.
ΣΟΦΙΑ: Αυτό, δηλαδή, που αντιμετωπίσαμε κι εμείς οι ίδιοι, βγαίνοντας από τη σχολή και πηγαίνοντας από εδώ κι από εκεί, για να βρούμε ευκαιρίες. Καταλήξαμε, στο ότι πολλές φορές, ο μόνος τρόπος να κάνεις θέατρο είναι να κάνεις κάτι μόνος σου, το οποίο, αν και απαιτητικό, είναι ταυτόχρονα αναζωογονητικό και ελπιδοφόρο.
Σαν ομάδα, έχετε κάνει κάποιες σκέψεις για το επόμενο έργο που θα θέλατε να δουλέψετε;
ΣΟΦΙΑ: Υπάρχουν σκέψεις για επόμενη παραγωγή από την ομάδα μας, που θα είναι ή πάλι κείμενο δικό μου ή κείμενο του Μάριου, ωστόσο δεν υπάρχει ακόμα κάτι έτοιμο.
ΜΑΡΙΟΣ: Ναι, περισσότερο, θα έλεγα πως είμαστε σε συζητήσεις, αλλά θα δείτε σίγουρα κάτι από την ομάδα στο μέλλον. Σε κάθε περίπτωση, η ομάδα έχει κοινή γραμμή έκφρασης, οπότε από τη θεματική του κοινωνικού θεάτρου, δε ξεφεύγουμε. Ευελπιστούμε, όμως, να είναι κωμωδία.
Επιμέλεια Γιάννης Σεβαστίκογλου
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου