Είδαμε το «διπρόσωπο» πολυσήμαντο έργο "Κολυμπώντας στον αέρα" στο Θέατρο 104.

 Ήδη από την πρώτη βιομηχανική επανάσταση με την ανάγκη ανευρέσεως «ιδιοφυών» ευρεσιτεχνών (που συνήθως δεν ενέπιπταν στο μέσον τής στατιστικής καμπύλης τού Μαθηματικού Gauss, όπως εφαρμόζεται στη μέτρηση IQ) μέχρι και τη σημερινή Τέταρτη Ρομποτική Επανάσταση που οδηγεί απαρέγκλιτα και τάχιστα στην Πέμπτη Κβαντομηχανική Επανάσταση στον τομέα τής Πληροφορικής, επιβάλλεται πλέον (προτάσσεται, διαφημίζεται και ιδεολογικοποιείται) η ενσωμάτωση των ακραία διαφορετικών ανθρώπων στην παραγωγική μηχανή (ακόμα κι εάν πρόκειται για παραβατικούς «περιθωριακούς», σύμφωνα με τα μεσαιωνικά κριτήρια και οπισθοδρομικούς κοινωνικούς ή θρησκευτικούς «κανόνες»). 

Ο Δυτικός Κόσμος διαθέτει έναν αρκετά ευέλικτο Πολιτισμό, από την εποχή τού Διαφωτισμού και μετά, προστατεύει τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, προασπίζει τις ατομικές ελευθερίες (και δη – πρωτίστως – την ελευθερία τής έκφρασης).

Το «σύστημα» γίνεται ατομοκεντρικό, προσωποκεντρικό, με ό,τι κι αν συνεπάγεται. Σε κάθε πολιτισμική εξέλιξη παρατηρούνται παράπλευρες ωφέλειες και παράπλευρες απώλειες.

Στις ωφέλειες συγκαταλέγεται η αποφυλάκιση, η αφ-ιδρυματοποίηση εγκλείστων «αποβρασμάτων» μιας υποκριτικής κοινωνίας (πολλών επιμέρους συλλογικοτήτων), όπου «όποιο κεφάλι προεξέχει θερίζεται σαν στάχυ»…

Στις απώλειες συγκαταλέγεται η μικροσκοπική θεώρηση τής όποιας κοινωνικής ομαδοποίησης, όπου υπέρ-μεγεθύνεται το άτομο, ενόσω οι παλαιότερες μακροσκοπικές θεωρήσεις οδηγούσαν σε μερική (ή και ολική) καταπίεση τού ατόμου, στη θυσία του υπέρ των συμφερόντων μιας μικροκοινωνίας (βλέπε την ευριπίδεια «Ιφιγένεια εν Αυλίδι). Νεωτερικότητα, μετανεωτερικότητα και φιλελευθερισμός είναι συγκοινωνούνται δοχεία. Πολιτική και Πολιτισμός έχουν στη ρίζα τους την αρχαία «πόλιν». «Πόλις εστί Νόμω». Από το ρήμα «νέμω» (μοιράζω) βγαίνει και ο Νόμος και η Νέμεσις.

Στο έργο αυτό βλέπουμε λοιπόν πώς δύο έγκλειστες γυναίκες διανύουν μισόν αιώνα καταναγκαστικών έργων, φυλακισμένες σε κάποιο σωφρονιστικό ίδρυμα (υπό την βιτρίνα τού εθελοντισμού) κι όταν επιτέλους ανοίγει η πόρτα του κελιού τους αρνούνται να βγούνε και να προσαρμοστούν στην ελεύθερη κοινωνία.

Κυκλική δομή, αλληλένδετα επεισόδια, ταχύρρυθμες σκηνές, σκηνικές μεταμορφώσεις [παρατηρούμε ένα ιδιότυπο «θέατρο εν θεάτρω»], τέλειες ερμηνείες, έμμεσος σχολιασμός τής σύγχρονης «δουλείας» σε χώρους δουλειάς, όπου εγκλωβίζεται κανείς μέχρι τη σύνταξη και την απονομή κάποιας ευφήμου μνείας, δίκην πολεμικού παρασήμου.

Ένα έργο που ενδιαφέρει τον σημερινό εργαζόμενο άνθρωπο, ακόμα και τον εργαζόμενο συνταξιούχο, που παλεύει να τα βγάλει πέρα προσπαθώντας καθημερινά να καλύψει τις βιοποριστικές ανάγκες του υπηρετώντας το Δημόσιο Συμφέρον, πασχίζοντας για το Κοινό Καλό κι Αγαθό.

Φυσικά και δεν συστήνεται για όλη την οικογένεια, αλλά για νέους/νέες/νέα άτομα άνω των 18 ετών [για να εφαρμόσουμε τις τηλεοπτικές κατατάξεις και κατηγοριοποιήσεις οπτικοακουστικών έργων].

Μια παράσταση 80 λεπτών τής ώρας που την παρακολουθείς με κομμένη την ανάσα, χάρη στις πρωτεϊκές μεταμορφώσεις των δύο ισοδύναμων και άριστα συνταιριαγμένων πρωταγωνιστριών.

Συμβολικά φορτισμένος ο τίτλος «Κολυμπώντας στον αέρα». Εμείς οι αιθεροβάμονες αξιοποιούμε τις δυνατότητες που μας δίνει η Τέχνη και η «Λογοτεχνία φυγής» από την ασφυκτική καθημερινότητα, από αφόρητες οικογενειακές/κοινωνικές καταστάσεις και καταπιεστικά περιβάλλοντα γενικώς (εργασιακά και μη)…

Γράφει ο Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας