Πόσες φορές συναντιόμαστε τυχαία στο δρόμο ή στο μετρό με τον/την πρώην μας κι έχουμε ακόμη hard feelings (που λένε στα …ελληνικά);
Καλόν είναι όταν έρθει η απευκταία εκείνη ώρα να χωρίσουν οι δρόμοι μας να διατηρούμε μια ευγνωμοσύνη, μια συμπάθεια, μια καλή ανάμνηση έστω από το πρώην ταίρι μας.
Το γιατί χωρίζουν οι άνθρωποι είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Για σημαντικούς ασυγχώρητους λόγους ή δια ασήμαντον αφορμήν. Από ανασφάλεια, εγωισμό, απώλεια ελέγχου, αδυναμία ανταπόκρισης, δυσχέρεια αντιμετώπισης, δυσκολία διεκπεραίωσης των όποιων συμβατικών υποχρεώσεων…
Τι θα συμβεί όμως όταν δειλιάζεις και δεν τολμάς να ξεκαθαρίσεις τους λογαριασμούς με το έτερον …ήμισυ (ή το 1/3, 1/5….) κατά πρόσωπο, δια ζώσης και face to face? Τότε χρειάζεται ενδεχομένως να επινοηθεί ένας διαμεσολαβητής, μεσάζων, διαπραγματευτής, πληρεξούσιος τού στυλ
«Χώρισε με ΑΕ και ΣΙΑ», αριστοτεχνική δραμεντί του Tristan Petitgirard που απολαύσαμε στο Θέατρο Θησείον σε μια καλοκουρδισμένη παράσταση με φιλικό για τον θεατή ρυθμό (και ευσύνοπτη διάρκεια, βεβαίως).
Τρεις εκπληκτικοί ηθοποιοί συναντιώνται σε μια συμβολική σκηνική αρένα και αλληλο-δι-εκδικούνται ή εκδικούνται απλώς, απλούστερα, κάκιστα, απλοϊκά ενδεχομένως…
Πολλαπλές αφηγηματικές ανατροπές, «καλογραμμένο έργο», ευανάγνωστη δομή, εκφραστικές ευκολίες, αναγνωρίσιμοι κώδικες (σχεδόν τηλεοπτικοί) και στο βάθος το αβίαστο γέλιο τού θεατή που διασκεδάζει με τα δικά του καμώματα και πάθη.
Η πρώτη σκηνοθεσία της Κόρας Καρβούνη φέρνει στο Θέατρο ΘΗΣΕΙΟΝ, ένα θέατρο για τις τέχνες, τη σύγχρονη γαλλική κωμωδία του Tristan Petitgirard, με τους Μιχάλη Συριοπούλο, Βάσω Καβαλλιεράτου και Στάθη Κόικα.
Τη μετάφραση υπογράφει ο Αντώνης Γαλέος. Τη μουσική γράφει ο Φοίβος Δεληβοριάς, τα σκηνικά και τους φωτισμούς υπογράφει η Ζωή Μολυβδά Φαμέλη, ενώ τη χορογραφία η Φαίδρα Σούτου.
Πραγματικά απολαυστική παράσταση. Θα διασκεδάσετε και θα αναδιατάξετε τα μνημονικά ίχνη των όποιων χωρισμών σας με λιγότερο μελανά χρώματα. Δεν είναι δα και λίγο αυτό. Άλλοι / άλλες / άλλα χρειάζονται πολλά χρόνια ψυχανάλυση. Η ομοιοπαθητική δραματοθεραπεία που μας κατευθύνει όμορφα να γελάσουμε με τα χάλια μας (με τα πάθια μας, εάν προτιμάτε) είναι η συντομότερη, φτηνότερη, αποτελεσματικότερη (αν και όχι πάντα η …διαρκέστερη) μέθοδος αυτοϊάσεως.
Εγώ πάντως εάν δω την πρώτη πρώην μου δεν θα της γυρίσω την πλάτη. Ενδέχεται να θυμηθώ ακόμα και το …επώνυμό της, που το έχω αποσβέσει από την πληγωμένη μνήμη μου. Το τραύμα αφήνει πάντα ένα σημάδι, το θέμα είναι να μην ματώνει εσαεί…
Μην το χάσετε!!! Θα γελάσετε με την καρδιά σας (πικρά έστω, μερικές στιγμές όταν τα επί σκηνής τραγελαφικά αλλά απολύτως αληθοφανή και στατιστικώς πιθανότατα τεκταινόμενα αγγίξουν ευαίσθητες αυτοψυχαναλυτικές χορδές από τους δικούς σας χωρισμούς – και ποιος/ποια/ ποιο έλλογο όν δεν έχει τουλάχιστον …έναν!!!)
Γελάστε γιατί …δεν έχουμε πλέον περιθώρια να μνησικακούμε.
Όλοι/όλες/όλα φτωχά ανθρώπινα όντα είμαστε εν τέλει.
Γράφει ο Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου