Πρόκειται για την πρώτη παραγωγή της νεοσύστατης Εταιρείας Θεάτρου «Σημείο Φυγής». Προσεγγίσαμε το αινιγματικό σύμπαν του Διονυσίου Σολωμού μέσα από μια πολυφωνική αφήγηση. Πέντε ηθοποιοί –η Γεωργία Αγγουριδάκη, η Μαργαρίτα Κόκκιζα, η Χαρά Κονταξάκη, η Ανδριάνα Παϋσανίδου και η Ασημένη Τούντα– λειτουργούν ως ένας ιδιότυπος Χορός που αφηγείται, αλλά και ενσαρκώνει τις μορφές αυτού του ποιητικού οράματος. Μέσω συγχρονισμών και δράσεων, αλλά και μέσω των υποβλητικών φωτισμών και της μουσικής επένδυσης, επιχειρούμε να αναδείξουμε τη σκοτεινή, οραματική και σχεδόν εφιαλτική διάσταση του έργου: την αέναη σύγκρουση ανάμεσα στο καλό και στο κακό, στο φως και στο σκοτάδι, στη μνήμη και στη λήθη.
Πώς έγινε η επιλογή του συγκεκριμένου έργου;
«Η Γυναίκα της Ζάκυθος» ανήκει στη χορεία των έργων που πάντοτε με μαγνήτιζαν. Κατά τη γνώμη μου, εκτός από τον βαθιά πολιτικό του λόγο –εφόσον γράφτηκε στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, της πολιορκίας και της Εξόδου του Μεσολογγίου–, το κείμενο ορίζεται και από μια βαθιά ψυχολογική και μεταφυσική διάσταση. Η κεντρική φιγούρα του έργου συμβολίζει την απανθρωπιά, τη διαφθορά και την ηθική κατάπτωση —στοιχεία που παραμένουν τρομακτικά επίκαιρα. Θεωρώ επίσης αξεπέραστη την πυκνή συμβολική γλώσσα του Σολωμού, η οποία, με την απίστευτη εσωτερική μουσικότητά της, φέρνει στο νου τη λαϊκή προφορική παράδοση και τον μυστικισμό.
Αντιμετωπίσατε κάποιες προκλήσεις στο συγκεκριμένο ανέβασμα;
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν η φύση του κειμένου. Δεν πρόκειται για ένα θεατρικό έργο με συμβατούς διαλόγους, αλλά για ένα ποιητικό πεζογράφημα γεμάτο εικόνες, οράματα και συμβολισμούς. Το μεγάλο στοίχημα ήταν να μεταφέρουμε αυτόν τον πυκνό λόγο στη σκηνή χωρίς να γίνει «φιλολογικός», αλλά να αποκτήσει ρυθμό και ένταση. Ζητούμενα, επίσης, ήταν η ακριβής εκτέλεση των συγχρονισμών σωμάτων και φωνών.
Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κοιτάτε σε μια συνεργασία;
Την επικοινωνία, την εμπιστοσύνη και την κοινή καλλιτεχνική αγωνία, στοιχεία που δεν είναι δεδομένα. Υπήρξαν, φυσικά, μεταξύ μας διαφωνίες και εντάσεις, αλλά συνεχίζαμε με πείσμα, με ελάχιστα μέσα, σαν ναυαγοί πάνω σε μια σανίδα που, όμως, πάντα βρίσκαμε χώρο και για τους άλλους.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο στην τέχνη σας;
Η στιγμή της μεταμόρφωσης. Η στιγμή που ο ηθοποιός, παύοντας να είναι ο εαυτός του, ενσαρκώνει στη σκηνή ένα πλάσμα ανύπαρκτο. Και, φυσικά, η συνάντηση με το κοινό, με όλους αυτούς τους ανθρώπους, γνωστούς και αγνώστους, που μοιράζονται μαζί μας μια συλλογική πνευματική εμπειρία.
Υπάρχει κάτι που σας ενοχλεί στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο και θα θέλατε να το αλλάξετε;
Σέβομαι τους καλλιτέχνες και τις επιλογές τους, γι’ αυτό νομίζω ότι δεν θα άλλαζα τίποτα. Θα άλλαζα όμως εκ βάθρων την πολιτική που επιβάλλεται στη χώρα.
Έχετε κάποια άλλη δουλειά στα σκαριά;
Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν τους χωράει ο τόπος. Με περιμένει η θεατρική εκπαίδευση, μια νέα παράσταση που δεν γνωρίζω τίποτα ακόμη γι’ αυτήν, και το επόμενο βιβλίο μου που ελπίζω πως θα εκδοθεί τον χρόνο που μας έρχεται.
Επιμέλεια: Γιάννης Σεβαστίκογλου
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου