Η Θεατρική Ομάδα Ρεσάλτο μιλάει στο Theater Stage για την παράσταση "Μαμά, φοβάμαι" στο Θέατρο Βαφείο.
Το μαμά φοβάμαι είναι ένα έργο το οποίο μέσα στο κείμενο του, αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους που ζούνε μια ζωή που δεν επέλεξαν, τους ανθρώπους που παλεύουν να απεγκλωβίσουν τον εαυτό τους από αυτή τη συνθήκη αλλά και εκείνους που έχουν παραιτηθεί. Δεν έχει σημασία αν κάποιος είναι γονιός ή μόνο παιδί. Ο καθένας μπορεί να βρει τον εαυτό του ή έστω ένα κομμάτι του εαυτού του στους ρόλους του έργου. Τα παιδικά τραύματα είναι μια ακριβή κληρονομιά που περνάει από γενιά σε γενιά.
Οι γονείς ήταν και αυτοί παιδιά κάποτε και τα παιδιά τους θα γίνουν και αυτά γονείς κάποια στιγμή και όλα οδηγούν σε έναν φαύλο κύκλο. Έτσι λοιπόν στο θέατρο Βαφείο, φέτος ο Θωμάς και η Καίτη γιορτάζουν τα γενέθλια της μαμάς τους Νίνας σε ένα τραπέζι που το φαγητό αργεί να ψηθεί και τη θέση του παίρνουν απωθημένα, ενοχές και αποκαλύψεις. Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Πέπη, την Ευτυχία, την Έφη και τη Σοφία, την ομάδα μας δηλαδή τους Ρεσάλτο, που έδωσαν στην κυριολεξία σάρκα και οστά στο κείμενο μου. Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ στη σκηνοθέτιδα μας Άννα Ετιαρίδου για την υπέροχη σκηνοθεσία της και την τρυφερότητα με την οποία αντιμετώπισε το έργο και την ομάδα μας.
(Θοδωρής Κατσίκης)
Θα μας συστήσεις τον ρόλο που ερμηνεύεις στην παράσταση;
Η Νίνα - του παρελθόντος - την οποία ερμηνεύω είναι μια γυναίκα γεμάτη ευαισθησίες και εσωτερικές συγκρούσεις. Μια γυναίκα της διπλανής πόρτας, μια εργαζόμενη μητέρα που προσπαθεί καθημερινά να τα προλάβει όλα: τη δουλειά, το σπίτι, τα παιδιά, τις υποχρεώσεις και τις προσδοκίες των άλλων. Κουβαλά ανεκπλήρωτα όνειρα, αναμνήσεις από μια νεότητα που νοσταλγεί, αλλά και μια βαθιά αίσθηση μοναξιάς. Αγαπά βαθιά τα παιδιά της, θέλει να τους προσφέρει τα πάντα και να τα προστατεύσει από τους φόβους και τις αδικίες του κόσμου, όμως ταυτόχρονα φοβάται για το μέλλον τους και για το κατά πόσο θα καταφέρουν να ζήσουν ελεύθερα, χωρίς συμβιβασμούς.
Ταυτόχρονα, όμως, έρχεται αντιμέτωπη με τις δικές της επιλογές, με τα όνειρα που έμειναν πίσω και με τη γυναίκα που υπήρξε πριν η καθημερινότητα και οι ανάγκες των άλλων γίνουν προτεραιότητά της. Είναι μια γυναίκα που έχει ανάγκη να ακουστεί, να αναγνωρίσει τον εαυτό της πέρα από τους πολλαπλούς ρόλους που καλείται να υπηρετήσει. Γιατί, τελικά, η Νίνα μάς θυμίζει πως πίσω από κάθε γυναίκα που φαίνεται να τα προλαβαίνει όλα, κρύβεται ένας ολόκληρος κόσμος από σκέψεις, συναισθήματα, φόβους και όνειρα που αξίζει να ακουστούν.
(Ευτυχία Βαϊμάκη)
Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στην επιλογή του συγκεκριμένου έργου;
Περάσαμε μια πολύ όμορφη περίοδο όταν ξεκινήσαμε τη διαδρομή μας σαν ομάδα ρεσάλτο, που μαζευόμασταν και διαβάζαμε θεατρικά έργα. Αυτή είναι μια διαδικασία που μας δίδαξε η δασκάλα και σκηνοθέτης μας. Όταν φτάσαμε στην ανάγνωση του "μαμά φοβάμαι" νομίζω κάναμε μια άτυπη συμφωνία ότι αυτό θα είναι το πρώτο μας έργο. Το διαβάσαμε ,μας συνεπήρε και αυτό ήταν! Μια αυθόρμητη απόφαση γιατί στον καθένα μας ξύπνησε κάτι διαφορετικό ,που μπορεί να το μοιράστηκε με την ομάδα ή όχι..
(Έφη Καψάλη)
Πώς είναι η συνεργασία σου με την σκηνοθέτη Άννα Ετιαρίδου;
Την Άννα την γνώρισα το 2023 ως μαθήτριά της στο θεατρικό εργαστήρι ‘‘Περιπλάνηση’’. Ένα εργαστήρι Τέχνης και Θεάτρου όπου η Άννα Ετιαρίδου και ο Κώστας Δελακούρας αγκαλιάζουν με αγάπη το παγκόσμιο ρεπερτόριο και με υπομονή και επιμονή μεταδίδουν την αγάπη στους μαθητές τους.
Ήδη, πριν την συνεργασία μας στο «Μαμά, φοβάμαι», η Άννα σήμαινε πολλά για μένα. Ήταν ο άνθρωπος που με εμπιστεύτηκε, με πήρε από το χέρι και με ανέβασε στην σκηνή μετά από τόσα χρόνια που διάβαζα, έβλεπα και άκουγα θέατρο στο Ραδιόφωνο. Είναι ο άνθρωπος που πραγματοποίησε ένα όνειρό μου, χωρίς να γνωρίζω καλά – καλά πως ήταν όνειρό μου.
Τα λέω όλα αυτά για να καταλήξω πως: ναι, οι πρόβες ήταν δύσκολες. Δυσκολεύτηκα να προσεγγίσω τη Νίνα· όμως η Άννα ήταν πάντα εκεί και δεν κουράστηκε ποτέ να μου λέει και να μου ξαναλέει τα ίδια και τα ίδια μέχρι εγώ να τα νοιώσω, να τα κάνω δικά μου και στο τέλος να γίνω ‘‘κάτι από τη Νίνα’’. Θεωρώ τον εαυτό μου και την Ομάδα μας τυχερή που στην πρώτη μας απόπειρα είχαμε δίπλα μας έναν άνθρωπο παθιασμένο με το θέατρο. Έναν άνθρωπο που δε δίστασε να μάς εμπιστευτεί κι αυτό είναι το πιο σπουδαίο απ’ όλα.
(Σοφία Νέζη)
Ποιο πιστεύεις πως είναι το μυστικό για την πραγματική ευτυχία;
Σε πολλά πράγματα μπορούμε να αναφερθούμε, αναζητώντας το μυστικό της ευτυχίας. Νομίζω ότι αν ρωτούσαμε τον Θωμά, ευτυχία θα ήταν να ακούσει την μητέρα του να του λέει: «Σε ακούω, αγόρι μου. Δεν χρειάζεται να μου αποδείξεις τίποτα. Δεν χρειάζεται να γίνεις αυτό που ονειρεύτηκα εγώ. Θέλω να μάθω ποιος είσαι εσύ. Και θα είμαι εδώ να σε θαυμάζω και να σε αγαπώ ότι κι αν αποφασίσεις να κάνεις».
Οπότε τελικά, ίσως ένα από τα μυστικά της ευτυχίας να είναι αυτό: να μπορείς να ζεις χωρίς να φοβάσαι ότι αν δείξεις στους ανθρώπους σου ποιος πραγματικά είσαι, θα πάψουν να σ’ αγαπούν.
Να μπορείς να ξεχωρίζεις τι έχει πραγματική αξία από ό,τι απλώς εντυπωσιάζει. Να αποδέχεσαι ότι δεν μπορείς να ελέγξεις τα πάντα, χωρίς όμως να παραιτείσαι από όσα μπορείς να αλλάξεις. Να αγαπάς, χωρίς να θεωρείς τους ανθρώπους κτήμα σου. Να δημιουργείς, χωρίς να απαιτείς από το έργο σου να αποδείξει την αξία σου. Να απολαμβάνεις, χωρίς να αισθάνεσαι ενοχή και να πονάς, χωρίς να θεωρείς ότι απέτυχες. Κυρίως όμως να μην περιμένεις να γίνεις ευτυχισμένος όταν πετύχεις τους στόχους σου. Να είσαι ευτυχισμένος κατά τη διάρκεια που τους κυνηγάς.
Κι έτσι θα μπορέσεις κάποια στιγμή να πεις: Ναι, δεν ήταν όλα όπως τα ήθελα, δεν ήμουν πάντα όπως θα ήθελα να είμαι, αλλά ήμουν εδώ. Έζησα, Αγάπησα, Τόλμησα και επέλεξα τα «θέλω» αντί για τα «πρέπει»
(Πέπη Αραπάκη)
Υπάρχει κάποιος ρόλος που ονειρεύεσαι να ερμηνεύσεις στο μέλλον;
Μόλλυ Σουήνυ, η τυφλή ηρωίδα του Μπράιαν Φρίελ, που δεν βλέπει … κι ωστόσο βλέπει. Και που σε κάνει να αναρωτηθείς «ποιος βλέπει τελικά;» και τι σημαίνει ‘‘βλέπω’’! Η ηρωίδα, που μέσα από τους μονολόγους της σε φέρνει μπροστά στον περίκλειστο τυφλό κόσμο σου, που σε οδηγεί στον θυμό για τους άλλους ήρωες οι οποίοι με πρόσχημα ‘‘το καλό της Μόλλυ’’ ικανοποιούν τις δικές τους φιλοδοξίες. Ένα έργο συγκινητικό και μια ηρωίδα τρυφερή, που σε μεταφέρει στον πλήρη αισθήσεων κόσμο της, τον οποίο ούτε καν μπορείς να φανταστείς με τα μάτια ανοιχτά.
Είδα το έργο πολλά χρόνια πριν, στο Απλό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντύπα, με τη Μάνια Παπαδημητρίου κι έκτοτε συχνά – πυκνά επανέρχεται στον νου μου. Κολυμπώντας τα καλοκαίρια στα Κύθηρα, κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να νοιώσω με τις αισθήσεις μου όσα η Μόλλυ αισθάνεται στον συγκλονιστικό της μονόλογο όπου περιγράφει τόσο παραστατικά τη θάλασσα, το κολύμπι και τα κύματα.
(Σοφία Νέζη)
Έχεις επόμενα επαγγελματικά σχέδια που θα ήθελες να μας μοιραστείς;
Προς το παρόν, βασικός μας στόχος είναι να ολοκληρωθούν οι τρέχουσες παραστάσεις για τη φετινή σεζόν. Όσο για τα επόμενα βήματα, θα θέλαμε να είναι εξίσου δημιουργικά και γεμάτα έμπνευση, με σεβασμό στην τέχνη, διάθεση για πειραματισμό και συνεργασίες που μας εξελίσσουν και μας δίνουν χώρο να ονειρευόμαστε και να δημιουργούμε.
(Ευτυχία Βαϊμάκη)
Επιμέλεια Γιάννης Σεβαστίκογλου
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου