Υπάρχει σύγχρονη νεοελληνική δραματουργία, άκρως ενδιαφέρουσα και ηθογραφική. Το έθνικ στοιχείο απαλύνεται από την διαδικτυακή παγκοσμιότητα και την πολυγλωσσία τής νέας γενιάς.
Πνευματισμός και κοινωνικά θέματα (ισότητας, απελευθέρωσης, αυτοκαθορισμού, αυτονομίας, ελεύθερης βούλησης) σε συνδυασμό με τη μετανεωτερική απαίτηση τής z generation για αυτογνωσία/αυτοβελτίωση… δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα με κινηματογραφικές-τηλεοπτικές-οπτικοακουστικές-διαδικτυακές απολήξεις.
Βεβαίως και ξεκινάμε από τον εαυτό μας από την τοπική Συλλογική Μνήμη πριν αφεθούμε να διαλυθούμε ισόνομα και ισότροπα στην Παγκόσμια Συνειδητότητα. Και πώς θα μπορούσε αλλιώς; Φυσικά, πολλοί/πολλές/πολλά όντα που σπουδάσανε/σπουδάσαμε αλλού και δη στην προηγμένη Εσπερία νιώθουμε λίγο σαν να ζούμε σε πολιτιστική επαρχία, όμως δεν είναι έτσι, κάτι τέτοιο δεν ισχύει…
Απόδειξη αυτή η ευφάνταστη ευπρόσωπη παράσταση σε ένα θέατρο που φιλοξενεί μόνον επιτυχίες ανήσυχων νέων, πρωτοεμφανιζόμενων, νεοφώτιστων στην υψηλή μυητική τέχνη τού αρχέγονου και αρχετυπικού Θεάτρου.
«Ένα ταξίδι αυτογνωσίας, λύτρωσης και αλήθειας», έτσι το βαφτίζουν οι συναυτουργοί του αυτό το εορταστικό πρόγραμμα με τις πικρές αλήθειες για τις φαλλοκρατικές/πατριαρχικές/υποκριτικές παθογένειες τής νεοελληνικής μικροαστικής τάξης, έτσι όπως εξελίχθηκε βίαια και απότομα από τον πρωτογενή τομέα τής οικονομίας.
Αναμένω να δω και άλλα πονήματα αυτής τής ομάδας.
Αν μη τι άλλο, δεν πλήττει κανείς με την ενσωματωμένη παρωδία των παλαιών ταινιών και παλαιών λαοφίλητων τραγουδιών που διεκτραγωδούν μία πάλαι ποτέ υφέρπουσα μιζέρια.
Νεορεαλισμός με τόνους επαυξημένης θεατρικότητας.
Γράφει ο ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασεολόγος και κριτικός
Κωνσταντίνος Μπούρας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου