Το θέμα εδώ είναι η πολιτική ορθότητα, όταν – ενδεδυμένη με φανατισμό– ρέπει προς τον φασισμό. Ας μην ξεχνάμε πως και ο ναζισμός και άλλα απολυταρχικά μορφώματα στην Παγκόσμια Ιστορία ξεκίνησαν από την Λογοκρισία.
Κάθε δικτάτορας συλλαμβάνει, εξοντώνει, φυλακίζει, ρίχνει στην πυρά πρωτίστως τους λογοτέχνες και τους καλλιτέχνες, τους διαφορετικούς, τους αιρετικούς, τους αμφισβητίες, αυτούς που δεν αφήνονται στο main stream… ενόσω οι λοιποί φοβισμένοι, τρομοκρατημένοι, περιδεείς υπνοβάτες κάνουν την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια να ανασάνουν, φτάνει να μην στοχοποιηθούν και, φυσικά, αποποιούνται κάθε σχέση με τους εξοβελισμένους.
Η αυτοεξορία είναι η άλλη πλευρά τού σωκρατικού κώνειου. Η απόσυρση, η πυθαγόρεια σιγή, η επιλεκτική σιωπή, το μέτρημα των λόγων και των έργων είναι επιβεβλημένες μεν σε κάθε κοινωνία, σε αυτές όμως που διατείνονται ότι προστατεύουν πάση θυσία την ελευθερία τής έκφρασης καταντά οξύμωρο.
Αυτό είναι και το θέμα τού συγκεκριμένου καλογραμμένου ευσύνοπτου έργου, που ευτύχησε τόσο ως προς τους ερμηνευτές, όσο και ως προς τον σκηνοθέτη και ως προς τους υπεύθυνους για την εικαστική όψη τού σκηνικού χώρου.
Μια δημοκρατία δεν μπορεί, δεν δύναται να απαγορεύει τη χρήση καθημερινών λέξεων, παρά μόνον εάν θέλει να στείλει στο χρονοντούλαπο τής Ιστορίας την ελεύθερη επιλογή, που δεν είναι μόνον θεολογική έννοια, αλλά και κοινωνιολογική και βιολογική, μα – πάνω απ’ όλα – πολιτική.
Το πολιτικό θέμα λοιπόν τής ποινικοποίησης τής γλώσσας, όπως επιχειρήθηκε τα τελευταία χρόνια (μετά την παντοειδή αποδόμηση τού Λόγου) μόνον με ορθολογισμό, σύνεση, προσοχή και διάκριση μπορεί να επιλυθεί. Δεδομένου ότι οι μηχανές δεν τρέφουν ανθρώπινα συναισθήματα, η εξάσκηση τής ενσυναίσθησης και του Κριτικού Πνεύματος είναι απαραίτητη, ειδικά σήμερα.
Ο λόγος που ίδρυσα, συντονίζω και διευθύνω το Εργαστήριο Κριτικής Σκέψης είναι ακριβώς αυτός: για να αποφύγουμε την τραγελαφική επανάληψη τής Ιστορίας, για να προφυλάξουμε την Δημοκρατία μας.
Η απεμπόληση τής ελεύθερης επιλογής και έκφρασης οδηγεί κατ’ ευθείαν σε μεσαιωνικές, φεουδαρχικές, θεοκρατικές καταστάσεις, από τις οποίες τρομάξαμε, δεινοπαθήσαμε, θυσιαστήκαμε, θυσιάσαμε έως ότου τις υπερβούμε. Τώρα είναι κρίμα να ξανακυλίσουμε στον ίδιο Καιάδα. Γιατί αυτή τη φορά μπορεί να μην βρούμε το Φώς στο βάθος τού τούνελ.
Δείτε αυτή την παράσταση. Δεν γράφω περισσότερα προκειμένου να μην προδώσω το δραματουργικό μυστικό της.
Γράφει ο ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασεολόγος και κριτικός
Κωνσταντίνος Μπούρας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου