Το Γουέστερν είναι ένα κοινωνικό έργο. Έτσι θα το χαρακτήριζα.. Πραγματεύεται την ιστορία ενός παραβατικού ζευγαριού, που βιώνει προβλήματα και ανασφάλειες που δεν απέχουν από ένα τυπικό ζευγάρι millenians της Αθήνας του σήμερα. Φυσικά η ζωή στην παρανομία οπού έχουν μάθει να συμβιώνουν, καθορίζει τη ροή της ιστορίας. Έτσι μία απειλή θα χτυπήσει την πόρτα τους. Βασική λεπτομέρεια του έργου, που μαρτυρά και ο τίτλος, η αγάπη του πρωταγωνιστή για τα Γουέστερν.
Τί είναι αυτό που σε οδήγησε να γράψεις το συγκεκριμένο κείμενο και πόσο απαιτητική ήταν η μεταφορά του έργου στη σκηνή;
Συνήθως πριν γράψω κάτι σχηματίζω εικόνες στο μυαλό μου. Και ένα κομμάτι της ιστορίας περνάει και ξαναπερνάει από μπροστά μου ώσπου τελικά θα κάτσω να γράψω και θα πάρει μορφή. Ξέροντας πλέον τι ακριβώς θέλω. Η ανάγκη για να το γράψω τελικά το συγκεκριμένο έργο, ήταν το feedback που πήρα από τους συνεργάτες μου και πρωταγωνιστές του Γουέστερν. Όταν τους μοιράστηκα τη σκέψη μου θέλησαν να το γράψω για να το ανεβάσουμε. Οπότε σαν βαθύτερη ανάγκη θα πω ότι ήθελα να μοιραστούμε και να μοιράσουμε κάτι που θελήσαμε όλοι μαζί! Οι απαιτήσεις του έργου τώρα έχουν να κάνουν σίγουρα με το κομμάτι του να κατανοήσουν οι ηθοποιοί τον κόσμο των ηρώων που ενσαρκώνουν. Έναν κόσμο παράλληλο σε πολλά σημεία με τον δικό τους αλλά και πολύ διαφορετικό, αντιμετωπίζοντας το παραβατικό κομμάτι ως κάτι που απλά συμβαίνει και είναι τρόπος ζωής. Και εννοείται μια ακόμα δυσκολία που είχα στο μυαλό μου πριν ακόμα αρχίσουμε.. πως θα τα επικοινωνήσω όλα αυτά, καθώς δεν είχα ξανασκηνοθετήσει, πέρα από μία μικρού μήκους ταινία. Κάνοντας έναν μίνι απολογισμό θα πω πως όλα πήγαν πολύ καλά.
Πιστεύεις πως το "Γουέστερν" διαθέτει κάποια στοιχεία που αγγίζουν την πραγματικότητα;
Το Γουέστερν γενικά σαν έργο σίγουρα. Από τα ακραία σκηνικά που συμβαίνουν, μέχρι τις κοινωνικές παθογένειες που σχολιάζονται, είναι όλα τους εικόνες που μπορεί να έχεις δει σε ένα φανάρι και να γύρισες βιαστικά το κεφάλι, αλλά και φυσικά να υπάρχουν στον περίγυρο σου. Αν όμως με ρωτάς για το Γουέστερν σαν είδος, ναι πάλι θα πω. Σε μια Αθήνα του σήμερα, όπου καθένας κουβαλά τα δικά του βάρη και συχνά μαζί και τους δικούς του κανόνες, οι διαφορές με την Άγρια Δύση στέκονται στα κλασσικά πλάνα και τις μουσικές του Μορικόνε.
Ποια μηνύματα επιθυμείς να λάβει ο θεατής μέσα από την παράσταση;
Αυτό έχει να κάνει με την ανάγκη που πιστεύω μου γεννήθηκε αφού το έγραψα το έργο και το είδα σιγά σιγά να παίρνει σάρκα. Τελειώνοντας το είδα πως θα ήθελα να μιλήσω για έναν άνθρωπο, τον Κοσμά, που έχοντας αυτό το κόλλημα με τα γουέστερν, επιμένει σε μια παιδικότητα κόντρα σε όλους. Και με αυτήν πορεύεται σε όλο το έργο. Αν και πιστεύω ότι το μήνυμα είναι πολύ προσωπικό για τον καθένα, θα έλεγα πως δικαιώνει όποια και όποιον μένει παιδί ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες. Δε λείπουν φυσικά και τα κοινωνικά μηνύματα, για μια πόλη που αλλάζει με ταχύτητα φωτός, αφήνοντας κάποια κομμάτια και ανθρώπους πίσω της, αλλά και την θέση της γυναίκας , μέσα από λεκτικές επιθέσεις που θα συμβούν οδηγώντας ας πούμε.
Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με το θέατρο;
Λοιπόν... Όπως το θυμάμαι... Ήμουν 10 χρονών και οι γονείς μου με πήραν μαζί τους να δούμε το Πόλεμος και Ειρήνη του Τολστόι. Μάλλον απλά να ήλπιζαν να κάτσω ήσυχος. Είχα δει μια άδεια θέση μπροστά και πήγα να κάτσω μόνος μου, σαν να ήθελα να πάω να παίξω. Με το που ξεκίνησε το έργο, το παιχνίδι που μπορεί να φανταζόμουν ότι θα κάνω, θυμάμαι να το βλέπω μπροστά μου. Να το επικοινωνούν και να το απευθύνουν πάνω μου οι ηθοποιοί. Μαγεύτηκα. Και σκέφτηκα ότι θα ήθελα να είμαι και εγώ εκεί πάνω. Η συνεχίζει ήταν κάποια θεατρικά στο σχολείο ώσπου κάποια στιγμή πέρασα στη σχολή Βεάκη όπου το μικρόβιο του Θεάτρου έκατσε για τα καλά.
Υπάρχει κάποιος ρόλος που ονειρεύεσαι να ερμηνεύσεις στο μέλλον;
Ονειρεύομαι όσο ασαφές και κλισέ αν φαίνεται, να ερμηνεύω πλάι σε ανθρώπους που μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για αυτό που κάνουμε. Όποιο μέσο και να είναι αυτό ή ρόλος. Τα σημαντικότερα από την ελάχιστη εμπειρία που έχω μέχρι τώρα, είναι οι συνεργάτες και η συνθήκη που έχεις αποφασίσει οτι θέλεις να κτίσεις μαζί τους.
Επιμέλεια Γιάννης Σεβαστίκογλου
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου