Πρόκειται για μία ομαδική ανάγκη να μοιραστούμε με το κοινό, μία σατιρική πλευρά της ανασφάλειας και της προσωπικής ενοχής που βιώνει ένας καλλιτέχνης στη σημερινή εποχή. Με αφορμή τρία διηγήματα («Ο πιανίστας», «Ο θάνατος ενός δημοσίου υπαλλήλου», «Στο νεκροταφείο») του Άντον Τσέχοφ, απευθυνόμαστε σε όσους βιώνουν έναν κοινωνικό στιγματισμό ή περιθωριοποίηση λόγω της απαξίωσης του επαγγέλματος τους.
Ποιος είναι ο ρόλος τον οποίο υποδύεσαι στο έργο;
Σε κάθε ενότητα της παράστασης παίζουμε διαφορετικούς ρόλους. Οι χαρακτήρες που υποδύομαι ωστόσο, στις σκηνές του Τσέχοφ, είναι ο καλλιτέχνης που ζει σε αντίξοες συνθήκες, ο δημόσιος υπάλληλος που πληρώνει ένα ατυχές γεγονός, ο ηθοποιός που αφήνει πίσω του μια ζωή χαμένη.
Πως αποφασίσατε να ανεβάσετε το συγκεκριμένο έργο του Άντον Τσέχωφ;
Με έναν ωραίο και αστείο συνειρμό. Με αφορμή τον θάνατο ενός δημοσίου υπαλλήλου, η Dulcinea Compania, δηλαδή η Άννα Μαρία Ιακώβου, ο Κώστας Χατζηγεωργίου, και ο Αλέξανδρος Καλτζίδης, φαντάστηκαν στη θέση του πρωταγωνιστή έναν ηθοποιό που σε μια γεμάτη αίθουσα θεάτρου, φτερνίζεται πάνω στον υπουργό πολιτισμού κατά τη διάρκεια μιας παράστασης. Αυτό που μοιάζει σαν ανέκδοτο, εξελίχθηκε αργότερα σε μία συλλογική προσπάθεια να εμβαθύνουμε στον ψυχισμό ενός ανθρώπου που βιώνει ένα φαινομενικά ατυχές γεγονός. Ο Τσέχοφ τελειώνει την ιστορία με έναν θάνατο. Αναρωτηθήκαμε τί σημαίνει για εμάς -σήμερα- ένας «θάνατος», και κάπως έτσι γεννήθηκε η παράσταση.
Πώς είναι η συνεργασία σου με την ηθοποιό και σκηνοθέτη Άννα Μαρία Ιακώβου;
Ενώ γνωριζόμαστε πολλά χρόνια από τη Θεσσαλονίκη ακόμα, δεν είχε τύχει στο παρελθόν να συνεργαστούμε. Η Αθήνα, μας έφερε κοντά και εντάχθηκα στη νέα παραγωγή της ομάδας. Είμαι ευγνώμων για την συνύπαρξη σ' αυτή τη δουλειά, καθώς βρήκα τον χώρο να επικοινωνήσω και να μοιραστώ σε βάθος το υλικό μου. Την εκτιμώ και τη σέβομαι για τις γνώσεις, τον επαγγελματισμό, την πειθαρχία, την ποιότητα και την ακρίβεια που τη διακρίνει. Είναι ανήσυχη καλλιτέχνης, που αφιερώνει πολύ κόπο και χρόνο στη μελέτη και στη δουλειά της, γι' αυτό και κέρδισε την εμπιστοσύνη μου από την πρώτη κιόλας πρόβα.
Πότε και πώς μπήκες επαγγελματικά στο χώρο του Θεάτρου;
Από μικρό παιδί μου άρεσε πολύ ο κινηματογράφος και η ποίηση. Ήθελα να ανακαλύπτω από τη μία, τους χαρακτήρες και τα κίνητρα τους, τις σχέσεις, τις εσωτερικές συγκρούσεις, κι από την άλλη τα συναισθήματα τους. Έπαιρνα ένα κείμενο και ήθελα να του δώσω ζωή. Μεγαλώνοντας, λίγο μετά την εφηβεία, ανακάλυψα το θέατρο και μαγεύτηκα. Εύκολα συνειδητοποίησα πως η αφήγηση μιας ιστορίας και η εμψύχωση ενός χαρακτήρα είναι αυτό που με εξιτάρει περισσότερο. Τελείωσα τη δραματική σχολή του Ανδρέα Βουτσινά στη Θεσσαλονίκη το 2013, και έκτοτε εργάστηκα ως ηθοποιός στο ελεύθερο θέατρο της πόλης με ομάδες και σκηνοθέτες, σε διαφορετικά είδη θεάτρου. Πέρασα ωστόσο και από την πλευρά του σκηνοθέτη, του δασκάλου, και του θεατροπαιδαγωγού.
Αν σου δινόταν η ευκαιρία να επιλέξεις έναν ρόλο που δεν έχεις υποδυθεί μέχρι σήμερα, ποιός θα ήταν και γιατί;
Ειλικρινά, δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση. Σκέφτομαι πάντα πως ο αγαπημένος μου ρόλος είναι αυτός που παίζω τώρα ή ο επόμενος που θα 'ρθει. Σίγουρα οι ρόλοι του κλασσικού ρεπερτορίου είναι πάντα κάτι που μας προκαλεί ένα δέος, αλλά δεν ονειρεύομαι κάποιον συγκεκριμένα. Είτε καταπιάνομαι με τον Φώντα από το Τάβλι του Κεχαϊδη, είτε με τον Άμλετ του Σαίξπηρ, η ενέργεια και το πάθος θα είναι το ίδιο.
Έχεις σχεδιάσει κάποια επόμενα επαγγελματικά βήματα;
Μόλις ολοκλήρωσα τα γυρίσματα μίας ταινίας μεγάλου μήκους Ελληνογερμανικής παραγωγής, που θα ξεκινήσει να προβάλλεται ευελπιστώ στα τέλη της χρονιάς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Πέρα απ' αυτό, προσπαθώ ακόμα να προσαρμοστώ στα δεδομένα της Αθήνας ως νέος κάτοικος, ανακαλύπτοντας ανθρώπους, ανάγκες και προοπτικές.
Επιμέλεια Γιάννης Σεβαστίκογλου
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου