Άννα Λιανοπούλου: "Ο Ναυτικός είναι μια δουλειά που χτίστηκε με πίστη και ευαισθησία"

                                                  

Τη φετινή σεζόν παρουσιάζετε την παράσταση «Ο Ναυτικός» στο Θέατρο Βαφείο.Πές μας δύο λόγια γι’ αυτή τη δουλειά.

Ο Φερνάντο Πεσσόα έγραψε «Τον Ναυτικό» μέσα σε μία νύχτα, κι αυτή η νύχτα υπάρχει ακόμη μέσα στο έργο.Για μένα, αυτή η παράσταση δεν είναι απλώς ένα ανέβασμα ενός δύσκολου κειμένου. Είναι μια βουτιά στην εσωτερική ζωή. Ένα τοπίο όπου ο λόγος, η σιωπή και το σώμα συνομιλούν.Η σκηνοθετική ματιά της Δανάη Κατσαμένη δεν μένει μόνο στην ατμόσφαιρα· ανοίγει χώρο ώστε να φανεί η εσωτερική διαμάχη του ανθρώπου. Μέσα από την κίνηση και την παρουσία, επιχειρούμε να κάνουμε ορατό αυτό που συνήθως μένει αθέατο: τη σκέψη, την αγωνία, τη μνήμη.
Είναι μια δουλειά που χτίστηκε με πίστη και ευαισθησία , πέντε γυναίκες που μοιραστήκαμε την ανάγκη να αφηγηθούμε κάτι βαθιά ανθρώπινο.

Ποιος είναι ο ρόλος σου στην παράσταση;

Αυτή τη φορά δεν βρίσκομαι μόνο πίσω από την κίνηση , αλλά και μέσα της.Ερμηνεύω μια σιωπηλή γυναίκα.Ένα σώμα που βρίσκεται ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, στη ζωή και την απώλεια.Ο ρόλος δεν μιλά απλώς, αλλά αισθάνεται.Η έκφραση του γεννιέται μέσα από τη στάση, τη μικρή μετατόπιση, την αναπνοή. Είναι μια ύπαρξη που κουβαλά μνήμη χωρίς λόγια. Και για μένα, ως άνθρωπο του χορού, αυτό είναι ένας πολύ φυσικός τρόπος αφήγησης.

Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στην επιλογή του συγκεκριμένου έργου;

Η σχέση εμπιστοσύνης με τη Δανάη και η ανάγκη για πρόκληση. Ο «Ναυτικός» δεν σου δίνει εύκολες απαντήσεις.
Σε καλεί να κινηθείς μέσα σε αβεβαιότητα και αυτό είναι κάτι που με αφορά βαθιά ως καλλιτέχνη. Με ενδιαφέρουν τα έργα που δεν “λύνονται”, αλλά συνεχίζουν να πάλλονται μέσα σου.

Υπάρχει κάποιο στοιχείο στο έργο με το οποίο ταυτίζεσαι προσωπικά;

Πολύ.Όλοι έχουμε υπάρξει χαμένοι μέσα στις σκέψεις μας, στους φόβους μας, στις εσωτερικές μας αφηγήσεις. Ζούμε σε μια εποχή που μας θέλει απομονωμένους μέσα στις δυσκολίες μας.
Κι όμως, το έργο θυμίζει ότι αυτό το σκοτάδι είναι κοινό. Ταυτίζομαι ιδιαίτερα με την ιδέα της μνήμης ως κίνησης μιας και η γυναίκα που ερμηνεύω μοιάζει να “χορεύει” μέσα σε όσα θυμάται , είτε συνέβησαν είτε τα ονειρεύτηκε. Κι αυτό είναι κάτι που αναγνωρίζω βαθιά, το σώμα ως φορέα εμπειρίας.

                                                     

Τι έχεις αποκομίσει από τη συνεργασία σου με την σκηνοθέτη Δανάη Κατσαμένη;

Είναι η τρίτη μας συνεργασία μετά τα «Η Νύχτα των Δολοφόνων» του Χοσέ Τριάνα και «Λίγεια» του Έντγκαρ Άλλαν Πόε.Με τη Δανάη μοιραζόμαστε μια κοινή γλώσσα γύρω από το σώμα στη σκηνή.Αυτό που εκτιμώ περισσότερο είναι η αφοσίωση, η τόλμη και η επιμονή της να υπηρετεί απαιτητικά έργα, ακόμη και χωρίς θεσμική στήριξη. Στον «Ναυτικό» μου δόθηκε ελευθερία να αναπνεύσω σκηνικά , να δημιουργήσω μια ερμηνεία που δεν βασίζεται στη δράση, αλλά στην εσωτερική ένταση και συναισθηματική φόρτιση.

Τι θα έλεγες πως είναι αυτό που σε χαρακτηρίζει ως ηθοποιό;

Θα έλεγα πως είμαι περισσότερο performer.Δεν με ενδιαφέρει να “υποδυθώ” αλλά να υπάρξω μέσα στη σκηνική συνθήκη. Να αφήσω το σώμα να αντιδράσει αληθινά, να αφουγκραστώ τον χώρο και να κατοικήσω τη στιγμή μιας και η προσέγγιση μου γεννιέται από την κίνηση και επιστρέφει σε αυτή.

Ποια είναι τα επόμενα επαγγελματικά σου σχέδια;

Αυτή την περίοδο είμαι απόλυτα παρούσα στην παράσταση, ενώ συνεχίζω να διδάσκω κλασικό μπαλέτο. Υπάρχουν ιδέες, επιθυμίες, επόμενες διαδρομές.Αλλά όπως και στη σκηνή πιστεύω πολύ στη στιγμή που ωριμάζει. Και περιμένω το επόμενο βήμα να έρθει οργανικά.

Επιμέλεια Γιάννης Σεβαστίκογλου