Είδαμε το “ΚΟΥΡΕΛΙ” στο Θέατρο Χώρος.

                                                      

Ταραγμένη εποχή (και) η δική μας. Μεταιχμιακή, μεταβατική προς ένα συνδιαμορφούμενο «αύριο/τώρα» μέσα από το οποίο επαναλαμβάνεται αενάως το «χθες».

Η πυρηνική μικρομεσοαστική οικογένεια τρέφει, εκτρέφει, διατρέφει, διαστρέφει, καλλιεργεί κι αποξηραίνει αδιέξοδα αισθήματα, αφού ο Άνθρωπος απομακρύνθηκε άπαξ δια παντός από την Φύση ήδη από την Πρώτη Βιομηχανική Επανάσταση.

Ανατομία σε έναν έγκλειστο, εσώκλειστο τρόπο ζωής, που αναγκάζει τους εξωστρεφείς ανθρώπους να στρέψουν την κοινωνικότητά τους προς τα μέσα σπαράζοντας τα δικά τους συκώτια (στη καλύτερη περίπτωση), αν όχι και των άλλων…

Η ψυχαναλυτική εκδοχή οδηγεί σε αυτοψυχαναλυτικές εκπορθήσεις, όχι πάντα με στόχο την αυτογνωσία μήτε την αυτοβελτίωση, αλλά την επίρριψη ευθυνών, ειδικά σε γονείς που δεν φαίνεται να πληρούν το πατρικό ή μητρικό πρότυπο, όποιο κι αν είναι αυτό.

Μία εσωτερικευμένη «πολιτικοικοινωνική» ορθότητα προερχόμενη από ένα ακαθόριστο, εξελισσόμενο (και συνδημιουργικό, εν τέλει) Υπερεγώ, στο οποίο συμβάλλουμε όλες/όλοι/όλα τα όντα με τις πράξεις και τις επιλογές μας.

Η λύση διαφαίνεται χοροθεατρικά στην επιστροφή στο σώμα, στην ευγενή εξιδανίκευση των ορμεφύτων έτσι ώστε να επιτευχθεί η κοινωνική γαλήνη κι ο εξορθολογισμός των εσωτερικών υποσυνείδητων ρευμάτων.

Αριστοτεχνική γραφή καταλλήλως σκηνοθετημένη, χωροθετημένη, χορογραφημένη και φωτισμένη χάρη σε άριστους επαγγελματίες καλλιτέχνες που συνεργάζονται αρμονικότατα επικοινωνώντας και εκφράζοντας την συγγραφική πρόθεση.

Βλέπεται με περίσκεψη σε βαθιά περισυλλογή.

Γράφει ο Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας