Θάνος Ρούμπος; Στο έργο "Δεσποινίς Μαργαρίτα¨ παρακολουθούμε την έναρξη της σχολικής χρονιάς σε μια τάξη του δημοτικού, όπου η δασκάλα, η δεσποινίς Μαργαρίτα, συστήνεται στους μαθητές της και πολύ γρήγορα ξεκαθαρίζει τη θέση της απέναντί τους και θέτει τα όριά της. Πρόκειται για μια γυναίκα που ορίζει η ίδια τι είναι σημαντικό να ειπωθεί στην τάξη και πώς πρέπει να ειπωθεί, επιβάλλοντας τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο διδασκαλίας. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, το έργο ανοίγει ευρύτερα ζητήματα εξουσίας, ελέγχου και χειραγώγησης. Παρότι γράφτηκε σε μια άλλη εποχή, παραμένει εξαιρετικά επίκαιρο, καθώς αγγίζει ζητήματα που εξακολουθούν να μας απασχολούν βαθιά όπως η χειραγώγηση και η δύναμη της ατομικής φωνής. Η δικιά μας Μαργαρίτα χωρίζεται σε επτά ηθοποιούς, σε επτά διαφορετικές παρουσίες. Η ίδια οντότητα υπάρχει στη σκηνή με διαφορετικές φωνές και σώματα, αλλά με κοινή στόχευση... να φωτιστούν οι πολλαπλές όψεις αυτής της σύνθετης προσωπικότητας.
Πείτε μας δύο λόγια για το ρόλο σας στην παράσταση.
Βασίλης Τσιάκας: Στην παράσταση υποδύομαι τη Δεσποινίδα Μαργαρίτα. Παρότι το φύλο του ρόλου δεν ταυτίζεται με το δικό μου, αυτό δεν επηρέασε ουσιαστικά την προσέγγισή μας. Γιατί η Δεσποινίδα Μαργαρίτα δεν είναι απλώς μια γυναίκα... είναι ένα πρόσωπο που έχει γίνει κι εκείνο πιόνι ενός μηχανισμού εξουσίας. Βρίσκεται σε ανώτερη θέση απέναντι στους μαθητές της και κάνει πλήρη κατάχρηση της δύναμης που της έχει δοθεί. Κατά τη διάρκεια όμως του έργου, αρχίζουν να φαίνονται και οι ρωγμές της. Μέσα στις αντιφάσεις, στις εκρήξεις και στις μεταπτώσεις της, αποκαλύπτεται ένας βαθιά πληγωμένος άνθρωπος. Εκεί συναντάμε και κάποιες αλήθειες που προσπαθεί να μεταδώσει στους μαθητές της. Μπορεί ο τρόπος της να είναι λανθασμένος, σκληρός ή βίαιος, όμως στον πυρήνα τους αυτές οι αλήθειες έχουν κάτι βαθιά ανθρώπινο και συμπονετικό. Όταν τελειώνει η παράσταση, δεν ξέρουμε ακριβώς αν τη συμπαθούμε, αν τη φοβόμαστε, αν τη λυπόμαστε ή αν την καταδικάζουμε. Ξέρουμε όμως σίγουρα πως την καταλαβαίνουμε.
Πώς πήρατε την απόφαση να ανεβάσετε το εμβληματικό έργο του Ρομπέρτο Ατάιντε;
Νίκη Κουτελίέρη: Η «Δεσποινίς Μαργαρίτα» του Ρομπέρτο Ατάιντε παρότι γράφτηκε στα πλαίσια της δικτατορίας στη Βραζιλία, τα θέματα που θίγει παραμένουν επίκαιρα. Το κεντρικό πρόσωπο του έργου λειτουργεί ως όργανο εξουσίας μέσα στην σχολική τάξη, πειθαρχεί και καθοδηγεί τους μαθητές σύμφωνα με τις δικές της αρχές, για τις οποίες δεν υπάρχουν περιθώρια αμφισβήτησης. Η εικόνα αυτή «κουμπώνει» στην σημερινή πραγματικότητα, ειδικά της Ελλάδας. Η ομιλία της Δεσποινίδος Μαργαρίτας μας θυμίζει ομιλία πολιτικού ή δημόσιου λόγου όπου η πειθώ μπλέκεται με το συναίσθημα και τον χειρισμό. Η σχέση δασκάλας-μαθητή αντιστοιχεί στη σχέση πολίτη-εξουσίας αλλά μέχρι ποιο σημείο υπακούμε χωρίς να το συνειδητοποιούμε; Είμαστε οι μαθητές που δεν έχουν φωνή, καθοδηγούμαστε έμμεσα από τους μηχανισμούς εξουσίας που βρίσκονται πάνω από εμάς. Μας ενδιέφερε λοιπόν να ανεβάσουμε ένα έργο που δεν είναι απλά μια ιστορία, αλλά μια εμπειρία που βάζει τον θεατή μέσα στη δράση και τον κάνει να αναρωτηθεί για τη δική του στάση σήμερα.
Πως είναι η συνεργασία σας με τον σκηνοθέτη Γιώργο Παπαπαύλου;
Φρύνη Αγραφιώτη Σπανούδη: Η συνεργασία μας με τον Γιώργος Παπαπαύλου είναι από αυτές που λες «ήμασταν τυχεροί από την αρχή». Γιατί δεν ήταν απλώς ο πρώτος μας σκηνοθέτης, αλλά και ο πρώτος μας δάσκαλος και αυτό κάπως καθόρισε τα πάντα. Ακόμα τον λέμε «δάσκαλο»… δεν ξέρω αν είναι από συνήθεια ή από φόβο μην μας βάλει καμιά άσκηση αν το αλλάξουμε! Πάντως, πέρα από την πλάκα, είχε πάντα έναν τρόπο να συνδυάζει τη σκηνοθεσία με το μάθημα. Δηλαδή πήγαινες πρόβα και έφευγες λίγο καλύτερος άνθρωπος ή τουλάχιστον καλύτερος ηθοποιός. Οι πρόβες μας ήταν κάτι ανάμεσα σε δουλειά και… σεμινάριο ζωής. Και νομίζω αυτό είναι και το ωραίο στην υποκριτική: δεν τελειώνει ποτέ, πάντα έχεις κάτι να μάθεις ειδικά όταν έχεις απέναντί σου έναν άνθρωπο που θέλει πραγματικά να σε εξελίξει. Τον ευχαριστούμε πολύ για την εμπιστοσύνη, την υπομονή (κυρίως την υπομονή!) και το όμορφο αποτέλεσμα που φτιάξαμε μαζί. Σίγουρα μας πήγε ένα βήμα παραπέρα.
Τι είναι αυτό που θέλετε να αποκομίσει Ο θεατής φεύγοντας από το θέατρο Αλκμήνη;
Δήμητρα Λυγήρου: Η παράσταση καλεί το κοινό μέσα από τον ρόλο που δίνετε σαν μαθητές της Μαργαρίτας να συνειδητοποιήσει να συνειδητοποιήσει ότι είμαστε μέρος ενός συστήματος που αναπαράγει καθημερινά μορφές χειραφέτησης αλλά και εξουσίας, οι οποίες συχνά φαινομενικά είναι αθώες Η Μαργαρίτα δεν είναι απλός μια δασκάλα αποτελεί ένα σύμβολο όλων των μορφών εξουσίας. Όπως μέσα από τη στάση της, προκαλεί διαρκώς τους μαθητές της να αντιδράσουν απέναντι σε ένα δικτατορικό καθεστώς που η ίδια έχει δημιουργήσει. Κι όμως, παρά την πρόκληση παραμένουν συχνά αμείλικτοι. Τελικά τέτοιες μορφές εξουσίας υπάρχουν μόνο γιατί μας επιβάλλονται ή και γιατί τις δεχόμαστε;
Ποιο ήταν το ερέθισμα που σας οδήγησε στην ενασχόληση σας με το θέατρο;
Αγγερού Κουλουλία: Δεν νομίζω ότι μπορώ να χωρέσω την ανάγκη μου να ασχοληθώ με την υποκριτική σε ένα μόνο ερέθισμα....Δεν ήταν μια ταινία ή μια παράσταση που με έκαναν να το αγαπήσω....Ερωτεύτηκα με εκείνο το αίσθημα που σου γεννιέται όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους και εσύ συνειδητοποιείς ότι για την περασμένη ώρα έφυγες από τον μικρόκοσμο σου και χάθηκες στην πραγματικότητα κάποιου άλλου...Αυτή την μαγεία της υποκριτικής νομίζω πότε θα μπορέσω να την συλλάβω .... Μπαίνεις δηλαδή σε μια αίθουσα να παρακολουθήσεις κάτι που ξέρεις ότι είναι κατασκεύασμα και ξεγελιέσαι με το εισιτήριο στο χέρι...Αυτό κάνει το "καλό θέατρο" για εμένα ....σε ρουφάει και μετά σε επαναφέρει στην δική σου βάση ...αλλά έχεις πλέον αλλάξει .
Υπάρχει κάποιο έργο που σκέφτεστε να δουλέψετε στο άμεσο μέλλον;
Λουκία Μειδάνη: Αυτή την περίοδο με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα σύγχρονα έργα που φωτίζουν τη θέση της γυναίκας μέσα στη σημερινή κοινωνία, με όλες τις αντιφάσεις και τις πιέσεις που τη διαμορφώνουν. Ένα έργο που θα ήθελα πολύ να καταπιαστώ είναι το Prima Facie της Suzie Miller. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος είναι εξαιρετικά δυνατός και απαιτητικός, καθώς ακολουθεί μια γυναίκα δικηγόρο που έχει μάθει να λειτουργεί μέσα σε ένα σύστημα το οποίο η ίδια υπερασπίζεται, μέχρι τη στιγμή που έρχεται αντιμέτωπη με την προσωπική της εμπειρία και όλα ανατρέπονται. Αυτό που με συγκινεί σε αυτόν τον ρόλο είναι η διαδρομή που πραγματοποιεί από την απόλυτη πίστη στη λογική και τους κανόνες, στην κατάρρευση αυτής της βεβαιότητας και στην ανάγκη να ξανά ορίσει τη φωνή και τη θέση της. Όλα αυτά στα πλαίσια μιας πατριαρχικής κοινωνίας με νόμους φτιαγμένους από άντρες! Φυσικά ,αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι κάθε ρόλος που μπορεί να έρθει στο μέλλον, να αποτελεί για μένα μια νέα ανακάλυψη, ένα ταξίδι και μια πρόκληση που με εξελίσσει τόσο καλλιτεχνικά όσο και προσωπικά.
Επιμέλεια Γιάννης Σεβαστίκογλου
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου