Από το οξύμωρο “Sweet Movie” τού Μακαβέγιεφ (1974) με το ανατριχιαστικά γλυκερό αντιστικτικό και καλογραμμένο τραγούδι τού Μάνου Χατζηδάκι έως το «Κτήνος» τού Γκομπρόβιτς (1975) δεν φαίνεται να είναι και τόσο μακρύς ο δρόμος τής ανίχνευσης τού κατώτερου θηλαστικού-πιθηκοειδούς που κρύβει μέσα του ο επιβιωτικός «ερπετοειδής εγκέφαλός» μας.
Σπανίως βλέπουμε στη σύγχρονη ελληνική δραματουργία ευρείας στοχεύσεως τόσο καλογραμμένα έργα μεταξύ θρίλερ και αστυνομικού (ή τ’ ανάπαλιν)…
Ο Ντίνος Σπυρόπουλος έχτισε ένα άριστα δομημένο, γεωμετρημένο θα έλεγα, έργο που μας κρατάει με κομμένη την ανάσα μέχρι την μεγάλη ανατροπή τού τέλους, που δεν δηλώνεται περιγραφικά αλλά υποφώσκει μέσα στον αποτρόπαιο ερεβώδη υπαινιγμό της.
Σκηνικά, κοστούμια, φωτισμοί, άλλοτε συνέβαλαν στην συναισθηματική συμμετοχή τού θεατή στα επί σκηνής δρώμενα κι άλλοτε λειτουργούσαν αποστασιοποιητικά, λυτρωτικά, διευκολύνοντας το κράτημα τής απαιτούμενης απόστασης ασφαλείας. Το θέατρο είναι ο χώρος τής λύτρωσης από το φρικιαστικό μέσα στο Συλλογικό Ασυνείδητο. Θέατρο χωρίς τελετουργία δεν υφίσταται. Η ανάκριση λειτουργεί εδώ ως δίκοπο μαχαίρι και οι ηθοποιοί αναπτύσσουν τους χαρακτήρες τους με μαθηματικώς χειρουργικό τρόπο μέχρι την τελική (μερική) αποκάλυψη.
Δύσκολο να αντικρύσουμε το τέρας κατάματα. Η Μέδουσα πετρώνει όποιον την κοιτάξει. Μπορούμε όμως να ρίχνουμε πάντα κλεφτές ματιές από την κλειδαρότρυπα. Αυτή άλλωστε είναι η κύρια λειτουργικότητα τού αστικού θεάτρου, ακόμα κι εάν η σκηνή δεν είναι ακριβώς «ιταλικού τύπου» κι ο «τέταρτος τοίχος» είναι κάπως αναπεπταμένος.
Δεν θα αποκαλύψω βέβαια το τέλος, όμως η συμμορία των λύκων πριν επιτεθεί να κατασπαράξει το θύμα της το εξαντλεί και το εκνευρίζει τόσο ώστε να κάνει σπασμωδικές κινήσεις… Γι’ αυτό ας προσέξουμε στον κοινωνικό μας βίο τα πάσης φύσεως αρπακτικά σαρκοβόρα…
Λειτουργούν ανενδοίαστα κι ασύστολα, οργανωμένα και θρασύτατα, μεθοδευμένα και μεθοδικά, χωρίς ενοχές, τύψεις συνειδήσεως κι άλλες πολιτισμένες συμπεριφορές, αλλιώτικα θα είχαν κάνει άλλες επιλογές ζωής. Οι πάσης φύσεως συν-μωρίες λειτουργούν αντικοινωνικά και απαρτίζονται από αξιολύπητα, δυστυχισμένα πλάσματα, απομονωμένα από τον εαυτό τους και από τη βαθύτερη ουσία τους. Όταν ο υλισμός καταρράκωσε κάθε έννοια «πίστεως» (σε ο,τιδήποτε) δημιούργησε θλιβερά ανδρείκελα υποκείμενα στην πλύση εγκεφάλου αδίστακτων (προσωρινώς) «ισχυρών»…
Αυτά είναι μερικά από τα ηθικά διδάγματα τού καλογραμμένου και καλοανεβασμένου αυτού θεατρικού έργου.
Η κεντρική ιδέα είναι απλή, σαφής, περιεκτική: μακριά από συμμορίες λύκων, ειδικά όταν φοράνε δέρματα προβάτων και μιμούνται τα άκακα θηλαστικά!!!
Αξιέπαινοι όλοι οι επαγγελματίες συντελεστές αυτής της καλοκουρδισμένης ομάδας.
Ευχαρίστως θα το ξανάβλεπα και δεύτερη και τρίτη φορά!!!
Γράφει ο Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου