Πλάθει έναν ρόλο τόσο αντιφατικό και «ηρωϊκό» με την ανθρωπιά του αρχαιοελληνικού μέτρου και περνάει μέσα από διαβαθμισμένα συναισθήματα με την μουσική ευπλαστότητα ενός κύκνου που πεθαίνει τραγουδώντας.
Ειδικά στην σκηνή τού τέλους, όπου η κουρασμένη καρδιά τού ατιμωθέντος τραπεζίτη δεν αντέχει τον κρύο, καθαρό αέρα, μιλάμε για καθαρή σκηνική ποίηση, συνδημιουργημένη απ’ όλους τους συντελεστές χάρη στη σκηνοθετική μπαγκέτα τής «αλλοδιαστασιακής» Βαλεντίνης Λουρμπά, που λειτουργεί με την διαχρονική επιμονή στην λεπτομέρεια που χαρακτήριζε τους καλλιτέχνες των Σκοτειδιασμένων Αιώνων. Από την Αναγέννηση και μετά επεκράτησε η διονυσιακή ευωχία κι εκεί χάσαμε την ψυχαγωγία προς όφελος τής διασκεδάσεως από τις καθημερινές σκοτούρες.
Ολάκερος ο χώρος επί της οδού Εκάτης, πάνω από την πλατεία Κυψέλης, αποπνέει τον αέρα τής καβαφικής Αλεξάνδρειας των αρχών τού εικοστού αιώνα με την Ουμ Κουλσούμ να ιερουργεί φωνητικά κάθε εβδομάδα ζωντανά στα βραχέα από το Ράδιο Κάιρο…
Η αμτοσφαιρική εκπαγλότητα είναι το μαγικό ζητούμενο σε τόση υλιστική απομάγευση που μας κατακλύζει. Κουραστήκαμε από την απομυθοποιητική αποδομητική εξαθλίωση των πάντων και η Συλλογική μας Ψυχούλα αναζητά – ως άλλη Μπλανς Ντυμπουά – περισσότερο όνειρο και λιγότερη σκληρή πραγματικότητα. Το διαζύγιό μας με την Φύση έχει ήδη επιτευχθεί από την εποχή τού Ρουσώ και τώρα βιώνουμε απλώς τις παραισθητικές συνέπειες.
Ο Ίψεν, μαζί με τον Στρίντμπεργκ, έρχεται να βάλει «τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων» σε έναν κόσμο που αλλάζει τρίζοντας συθέμελα. Τα εκρηκτικά τού Αλφρέδου Νόμπελ βοήθησαν σε πάσης φύσεως εξορύξεις πολύτιμων ή ημιπολύτιμων μετάλλων, αλλά από πολιτιστικής πλευράς «άνθρακες ο θησαυρός» βεβαίως. Ναι μεν κινήθηκαν οι ατμομηχανές και μετέφεραν ξυλεία, ανθρώπους κι εμπορεύματα σε αγεφύρωτες μέχρι τότε αποστάσεις, όμως η Πανανθρώπινη Ψυχή λιμοκτονεί χωρίς ιδανικά, διαχρονικά και παρηγορητικά, παραμυθικά έστω.
Την Μυθολογία εκπαραθύρωσαν οι αστικοί μύθοι και τα fake news τού Διαδικτύου και κάθε ρομαντισμός διέλαθεν, αντάμα με τον νεοκλασικισμό, ενόσω ο Διαφωτισμός δοκιμάζεται σκληρά στα χρόνια τής Τέταρτης Βιομηχανικής Επανάστασης.
Το ανθρώπινο είδος αγωνίζεται να επιβιώσει ανάμεσα στις Συμπληγάδες Πέτρες Επιστήμης και Τεχνολογίας. Τα ρομπότ δεν είναι το πρόβλημα. Ποτέ δεν ήταν. «Ηθική και Αισθητική είναι ένα και το αυτό», γνωμάτευε εγκαίρως ο Φιλόσοφος Αριστοτέλης. Το πρόβλημα είναι και παραμένει τι είμαστε πρόθυμοι να θυσιάσουμε ως είδος στο όνομα τής «προόδου».
Ο Ιωάννης Γαβριήλ Μπόργκμαν είναι ένα σύμβολο οραματιστή που συντρίφτηκε στις μυλόπετρες τής Ιστορίας. Σε αυτή την άκρως σημαίνουσα κι ανατριχιαστική, «κυριολεκτική» παράσταση το θέατρο τού Λόγου διασπείρει και μεταφυτεύει υψηλά νοήματα και με την βοήθεια των παραγλωσσικών κωδίκων.
Μια παράσταση που θέτει ερωτήματα και αφήνει τις απαντήσεις στη συνδημιουργική συνείδηση τού κάθε επαρκούς ή μέσου θεατή. Μην την χάσετε, εάν δεν θέλετε να χαθείτε σε ένα πέλαγος θεατροποιημένης μετριότητας. Στο θέατρο Εκάτη η διαπολιτιστική γέφυρα Μεσογείου-Υπερβορείας είναι ιδιαίτερα ανθεκτική, υψηλών ποιοτικών προδιαγραφών…
Γράφει ο ποιητής, θεατρολόγος, μεταφρασεολόγος και κριτικός
Κωνσταντίνος Μπούρας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου