Ελένη Γιαννουλάκη: "Καλούμε τους θεατές να παρακολουθήσουν δύο μέρες από τη ζωή της οικογένειας Μάντι"

 Τη φετινή σεζόν μας παρουσιάζετε την παράσταση «Χορεύοντας στη Λούνασα του Brian Friel» στο Θέατρο Κάτω από την Γέφυρα. Πες μας δυο λόγια για αυτό.

Στον ατμοσφαιρικό Πίσω Χώρο του θεάτρου, καλούμε τους θεατές να παρακολουθήσουν δύο μέρες από τη ζωή της οικογένειας Μάντι. Πέντε γυναίκες, βαθιά καταπιεσμένες από τις κοινωνικές συνθήκες της επαρχιακής Ιρλανδίας, που ενδόμυχα αναζητούν την έκφραση και την ελευθερία. Ένας άντρας που γνώρισε την απόλυτη ελευθερία και του την πήραν πίσω βίαια.

Ένας νέος, που δεν άφησε ποτέ τα πόδια του να βγάλουν ρίζες και καβαλά την ζωή σαν κύμα. Όλα αυτά μέσα από τα μάτια και τις αναμνήσεις ενός παιδιού που κατάφερε να αποδράσει από το μέρος που εγκλωβίστηκαν οι προηγούμενες γενιές.

Ποιος είναι ο ρόλος τον οποίο υποδύεσαι στο έργο;

Υποδύομαι την Κρις. Την νεαρότερη αδελφή του σπιτιού, η οποία έφτασε πιο κοντά από όλες στο να κάνει την επανάσταση της, όμως οι καρποί που απέδωσε αυτή η επανάσταση ήταν γλυκόπικροι. Είναι η μητέρα του αφηγητή μας, του Μάικλ. Ανύπαντρη μητέρα και απερίγραπτα ερωτευμένη με τον γοητευτικό Τζέρι Έβανς, τον πατέρα του παιδιού της, ο οποίος είναι ένα αερικό που δεν μπορεί ποτέ να μείνει σε ένα μέρος για παραπάνω από λίγες μέρες.

Αναγκάζεται λοιπόν να τον αποχαιρετά και να τον περιμένει διαρκώς. Ισορροπώντας ανάμεσα στην φύση της ως γυναίκα και ως μητέρα. Ίσως έχει τα λιγότερα απωθημένα από τις αδερφές, αλλά με το κόστος που φέρει η αποτυχία στην συντροφικότητα.

Πως είναι η συνεργασία σου με τον σκηνοθέτη της παράστασης Νίκο Δαφνή;

Πολλές φορές ο κύριος Δαφνής λειτούργησε ως δάσκαλος εκτός από σκηνοθέτης. Ήταν σπουδαίο για μένα αυτό στα πρώτα μου βήματα μετά την αποφοίτηση. Έχει ξεκάθαρο όραμα και βαθιά γνώση της τέχνης που παλεύουμε να κάνουμε, κάτι που σπανίζει στις μέρες μας.

Ποιο πιστεύεις πως είναι το μυστικό της επιτυχίας όταν ανεβαίνουν ταυτόχρονα πολλές αξιόλογες δουλειές;

Η ειλικρίνεια απέναντι στο κοινό και στο έργο και η αποφυγή ανταγωνισμού. Η κάθε παράσταση έχει το μοναδικό της αποτύπωμα να προσφέρει στους ανθρώπους που επιλέγουν να επενδύσουν τον χρόνο τους σε αυτή. Επιτυχία είναι να υποστηρίζουμε αυτή τη μοναδικότητα.

Πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με το θέατρο;

Η πρώτη μου επαφή με το θέατρο ήταν στο Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα ως παιδάκι, για να χαθώ στον μαγικό χωροχρόνο του θεάτρου για παιδιά και να θαυμάσω την νονά μου, τη Μαρουσώ Γεωργοπούλου, με την οποία είμαι αρκετά τυχερή να μοιράζομαι τη σκηνή. Δεν άργησα να χωθώ στο θέατρο, αφού οτιδήποτε άλλο έκανα φαινόταν ένα μέσο για να μπορώ να κάνω θέατρο.

Ήμουν περίπου δεκατεσσάρων όταν έκανα τα πρώτα μου ερασιτεχνικά βήματα κι έκτοτε δεν σταμάτησα να ανεβαίνω σκαλοπάτια. Στο μέρος λοιπόν που ανακάλυψα το μονοπάτι μου στη ζωή, επέστρεψα στην αντίπερα όχθη, για να ανακαλύψω το ίδιο πράγμα που είδα και τότε: Έχω πολλά ακόμα να μάθω, αν θέλω να λέγομαι ηθοποιός.

Υπάρχει κάποιο έργο που σε χαρακτηρίζει;

Είναι ο "Ματωμένος Γάμος" του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Ανυπομονώ να παίξω σε αυτό.

Θα δούμε κάτι άλλο από εσένα στο άμεσο μέλλον;

Σιχαίνομαι να μένω ανενεργή όσον αφορά την τέχνη, οπότε η απάντηση είναι πάντα "ναι". Αυτή τη στιγμή παράλληλα με την Κριστίνα στη Λούνασα, έχω την χαρά να παίζω το γλαρόνι στην Παιδική σκηνή του Θεάτρου Κάτω απ’ τη Γέφυρα στο έργο «Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει» του σπουδαίου συγγραφέα Luis Sepulveda, σε σκηνοθεσία του Νίκου Δαφνή και στην Ερωφίλη του Γεωργίου Χορτάτση, ενσαρκώνοντας τον ομώνυμο ρόλο σε σκηνοθεσία του Εμμανουήλ Μαύρου στο θέατρο Δρόμος. Είναι στα σκαριά επίσης διάφορα μικρότερα projects που ελπίζω να δουν το φως της ημέρας.

Επιμέλεια Γιάννης Σεβαστίκογλου